Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WAT NIET MEER KON

bij hun grootvader, want een paar jaar geleden was de vrouw daar gestorven...., en dan was er ook nog een zoon, Joost, van een jaar of twintig.

„Dus een oom van Klaartje en Gijs," rekende Fransje snel uit.

„En er is nog een getrouwde dochter, die 'r man is bij het onderwijs," kwam na een poosje weer Tante Sofie's stem. Ze knikte een paar maal langzaam met het hoofd. „Die heet Martha, die lijkt me wel," zei ze dan, als slot van een overpeinzing.

Martha.... zong het in Fransje's hoofd, en Klaartje.... ginds op den Akker, straks gaan we er heen.... Ze kon van pure blijdschap om één uur, toen ze aan tafel zaten, bijna geen aardappel door haar keel krijgen.

Voor den spiegel strikte Tante Sofie de linten van haar kapothoedje. Fransje, van terzij, keek toe. Wat een rare hoed, dacht ze, het was er zeker een van ouwe vrouwen, die op een dorp woonden. Zoo zag je ze niet in de stad.

„Kom kind," zei Tante, toen de strik naar behooren zat. Toen zij de huisdeur sloot — nu gingen ze vóór uit, verbaasde zich Fransje — zuchtte zij beklemd. Het was niet alles, om daar nu naar de Ouwerhands te moeten...., op visite. Ze hield er niet van, je moest zooveel praten en dat viel haar moeilijk. Maar het was voor Fransje's bestwil.

In het ruime achterhuis, waar de blinden op een kier voor de ramen stonden, omdat de zon op de ruiten brandde, troffen zij den bejaarden Ouwerhand en zijn dochter. Na de begroeting viel er een vreemde stilte. Tante Sofie schoof onrustig op haar stoel heen en weer; ze zag den vragenden blik der twee anderen op zich gericht. Beiden schenen te denken: wat moet die hier, Sofie van den Bogert? En wie is dat kind? Maar ze vroegen niets, bleven in afwachting het bezoek aanzien.

Nogmaals zuchtte Tante Sofie diep. Toen, stuntelig, begon ze te vertellen van het nichtje, dat bij haar logeerde voor haar gezondheid. ..., en hoe het kind zich bij haar

Sluiten