Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WAT NIET MEER KON

het o zoo goed meende, „en dan maar flink melk drinken."

„En karemelksche pap met grutten. Hou je daar van'" vroeg de boer.

„Ze kan bij mij zooveel melk drinken, als ze wil," viel scherp opeens Tante Sofie's stem in al dat goedig gepraat.

„Mensch, dat bedoel ik toch niet " begon de vrouw,

maar haar vader schudde waarschuwend het hoofd. Niets meer zeggen, scheen hij te bedoelen.

Fransje zag verschrikt van Tante Sofie naar de anderen. Waarom keken ze nu allemaal boos? Wat had de Juffrouw gezegd, dat ze hier melk moest komen drinken? En toen zei Tante, dat het niet noodig was, want dat ze bij haar ook genoeg kreeg.... Maar dat was dan toch ook zoo. Vonden ze nu hier ook al, dat Tante Sofie gierig was, net als in dien winkel vanmorgen? Dat was Tante niet.... Ze kreeg genoeg melk, heusch.... Zou ze het zich aangetrokken hebben?

In den zwarten schoot van Tante Sofie kwam een klein handje geslopen. Tante moest er zich niet aan storen, zij wist wel beter....

Stil zat de vrouw onder de streeling van Fransje's vingers. Ze volgde met moeite de woorden, die gewisseld werden tusschen den boer en zijn dochter en die liepen over onverschillige zaken. Een onbekend, niet te beschrijven gevoel vervulde haar. Hier was een kinderhand, die troostend gelegd werd op de hare.... Hoe vreemd deed dit haar aan....

De oude man had het gebaar gezien. Hij glimlachte heimelijk. Het zal Sofie goed doen, dat jonge leven, dacht hij.

Na een moeizaam gesprek — de oude toon werd niet meer gevonden — vertrokken, een kwartier later, de vrouw en het kind. Nu volgde de beloofde wandeling. „Hoe gaan we, Tante?" vroeg Fransje.

„Zoo maar, een eindje den weg op," zei Tante Sofie. Haar verbeelding had niets anders kunnen bedenken.

„0," zei Fransje tevreden. Het was er druk, veel auto's en fietsen. „Hier ben ik langs gekomen, in de bus, samen

Sluiten