Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WAT NIET MEER KON

,,Gijs proestte het uit en ook Klaartje begon te lachen. Ze vond het een komiek idee, dat haar broertje bij zijn ooren in de hoogte getild zou worden. Wat een malle dingen kon die Fransje zeggen....

„Gijs is toch geen konijn," zei ze.

„Een kat pak je bij z'n nekvel en een konijn bij z'n ooren," doceerde Gijs.

Toen zweeg Fransje maar. Ze kon het niet goed vinden, want ze wist zeker, dat het pijn deed. Ze keek medelijdend naar het witte konijn, dat op den arm van Gijs zat. Aarzelend stak ze haar hand uit.

„Het doet niks," zei Klaartje. Fransje dorst nu ook de zachte huid te streelen. Schuw kroop het beest wat dichter in den arm van den kleinen jongen. Het is bang van

me, dacht Fransje spijtig, en van Gijs niet En die

pakte 'em nog wel bij zijn ooren....

Toen ze uitgekeken waren bij de konijnen, gingen ze den tuin in. Zóó groot had Fransje het zich nooit durven voorstellen. Allemaal verdeeld in breede vakken, afgezet met heggen, en in het eene vak stonden boonen, en in het andere kool.... en in weer een derde uien.... En dan de kassen!

„O!" Bewonderend bleef ze staan, toen Klaartje de deur had opengedraaid. Druiven, niets dan druiven zag ze. Ze groeiden aan lange stengels; de trossen begonnen bij den grond aan den kant en dan ging het schuin naar boven de

hoogte in

„Ze kleuren al," zei Gijs.

Daar bedoelde hij mee, begreep Fransje, dat ze al een beetje blauw werden. Enkele trossen zagen al bijna donker. Die hadden het meeste zon gehad, vertelde Klaartje,

„Loop nou döor!" maande Gijs, die het vreemd vond, dat Fransje zoo staan bleef,

„Mag dat dan?"

„Natuurlijk," zei de jongen.

Net of je door een lange, lange poort ging, vond Fransje.

Een poort van druiven Maar het was wel warm in de

poort....

Sluiten