Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

IN DEN SNELTREIN

St.-Quentin. De groezelige conducteur wil een frank aan mij verdienen en wijst mij de wachtkamer. Het geeft mij afleiding in mijn portemonnaie naar een frank te zoeken en als ik tusschen mijn Hollandsche zilver het nikkelstuk vind, herinner ik mij, dat Frans het mij heeft gegeven, eergisteren te Compiègne, toen ik geen geld had voor de treinreis. De treinreis, die wij de familie moesten opdissohen om onze ongeloofelijke misdaad te verbergen. En nu ik dien frank, dien enkelen frank, in de vingers klem, aarzel ik. Is hij mij niet het eenige vervloekte aandenken aan dat zalige uur, dat mijn ziel mij hartstochtelijk gebiedt te behouden? Ik laat den frank vallen in het vakje, zoek verder en vind niets. Maar nu weet ik fel en zeker: die vreemde man krijgt deze dierbare amulet niet, ik grijp een gulden.

,,Ik heb geen Fransch geld. Wissel zelf."

De man is arm, zijn oog blikkert een oogenblik van begeerte, hij buigt zelfs voor de Hollandsche, die zoo rijk als een Amerikaansche is en zegt driemaal:

„Ik dank u zeer, ik dank u, ik dank u."

Dan, na een pauze:

„De sneltrein komt over vijftig minuten."

Ik geef geen antwoord en ga stom op een leeren bank zitten. Met een verachtelijke bevrediging, wijl ik de stoffelijke herinnering aan mijn schandelijke dwaasheid bewaard heb. Vijftig minuten. Ze gaan vlug voorbij. De wachtkamer is leeg, maar allengs komen er reizigers voor verschillende richtingen. Ook voor den sneltrein, want ik hoor spreken over Mons, Bruxelles. Tusschen het Fransch onderscheid ik een vreemd idioom. Het klinkt zoetvloeiend als Brabantsch, en ik herinner mij vaag, dat in de afgelegen hofsteden Vlaamsch wordt gesproken. Omdat het mij afleidt, dwing ik mij tot belangstellend luisteren, maar ik begrijp er niets van. Het is een taal waarvan ik geen enkel woord kan thuisbrengen. Een kellner loopt af en aan en werpt blikken naar mijn leeg tafeltje, maar ik weet, dat zijn Fransche voorraad niets heeft wat mij bekoort en ik sla geen acht op hem.

Door de ramen zie ik beambten bezig met koffers op te stapelen voor den sneltrein. Aan alles merk ik dat hij op

Sluiten