Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ROMAN VAN EEN SCHILDER

Hij stond op en zijn stem klonk bijna triomfeerend, toen hij zijn afscheidswoorden sprak.

„Ik ben de ware soldaat, zonder vaderland, zonder patriotisme, zonder heroïsche verlangens. Een vrijbuiter ben ik, die zijn primitieve instincten niet beteugelen kan! Een moordenaar, die de wettelijke sanctie vraagt om zijn beroep uit te oefenen. Indien een fatsoenlijk burger de wapens opneemt, bezondigt hij zich tegenover God en zichzelf. Maar .ik ben iemand, die met opgeheven hoofd den strijd aanvaarden kan en die misschien door de ellende nog gelouterd zal worden. Vaarwel!"

Hij wenkte den anderen toe en verdween met koortsachtige haast. Van Baerle wilde hem naijlen, maar de planter hield hem bij den arm terug.

„Laat hem!" zeide hij zacht. „Het is zijn eenige illusie. De beproeving zal voor hem een uitkomst zijn."

XII

DE VERZOENING

Dien middag zat Erica in de huiskamer te breien. Haar leunstoel stond bij het raam en nu en dan liet zij haar werk rusten om naar buiten te kijken. Maar de nevel plekte wattig tegen de ruiten, zoodat het leek, of er een ondoordringbaar scherm tusschen haar en de natuur was opgericht. Droevig schudde zij telkens het hoofd en hervatte ijverig den arbeid. Nadat zij een poos onafgebroken bezig was geweest, liet zij de armen zinken en legde de handen in den schoot. Peinzend beschouwde zij het vertrek, alsof zij er een stemming, een herinnering hoopte terug te vinden. Maar de stilte belastte de meubels met een zwaren druk, zoodat zij strak bleven zwijgen en den vragenden blik der vrouw niet beantwoordden. Reeds wilde zij zich afwenden, toen zij aan den wand het portret van den virtuoos bemerkte. Zijn stralende lach boeide de eenzame, die mijmerend tuurde naar het doek....

Daarna begon zij opnieuw te breien, sneller en onstuimi-

Sluiten