Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ROMAN VAN EEN SCHILDER

EPILOOG

De lezer sta mij toe, dat ik met enkele korte notities mijn verhaal besluit!

Zooals de prins en de prinses uit het sprookje, leefden van Baerle en Erica voortaan gelukkig met elkaar. Zij betreurden het alleen, dat hun huwelijk kinderloos bleef. Misschien bezochten zij daarom zoo dikwijls het kleine kerkhof, waar Leo begraven lag. Den vroeggestorven knaap herdachten zij met dezelfde liefde, die men koestert voor een zoon. Zoodra de lente begon, versierden zij het graf met versche bloemen en herhaaldelijk keerden zij terug bij de zerk, waar zij elkander voor de eerste maal ontmoetten in den nacht.

De teederheid der beide echtgenooten verbeterde ongetwijfeld de stemming in huis. De kribbige dienstbode, die onafscheidelijk bij de familie behoorde, verloor haar slechte humeur. Zij werd een gemoedelijk oudje, bereid om met iedereen een hartelijk woord te wisselen. Ofschoon zij het best op dreef kwam, wanneer zij door den planter aangesproken werd.

Overigens verwaarloosde de kunstenaar zijn artistieke talenten niet. Zijn scheppingskracht was plotseling onverklaarbaar toegenomen. Onder meer voltooide hij binnen enkele weken zijn lang mislukte meesterwerk: De Egyptische Sfinx. Het was een doek van betrekkelijk geringen omvanq geworden. Uit een maanbeschenen woestijnvlakte verrees de mystische kolos, waarvan de kop door een phosphoresceerende schaduw werd overstroomd. Voor den hoogen steenklomp stond een statige vrouwengestalte, in een witten mantel gehuld. Het was de priesteres van het beeld, die den eeredienst verrichtte. En opnieuw meende de ontwerper in deze voorstelling een vage symbolische beteekenis te onderscheiden. Hij dacht, terwijl hij zijn arbeid bekeek, aan het mysterie des levens, dat door het mysterie der liefde werd opgelost. Hij dacht aan de vrouw, die met een simpel gebaar alle problemen voor den man ontsluieren kon.

Ondertusschen verheelde de kunstenaar zich niet, dat zijn

Sluiten