Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

NIEUWE HORIZONNEN

Eindelijk zat ze weer. Nu in den diepen fauteuil onder den intiemen 'lichtschijn der staande schemerlamp.

— Ga jij nu eens daar zitten, Heer der Schepping! Gezellig vis-a-vis. Zóó!

Het haardje knetterde. God, wat flatteerde dat licht. Ze was mooi zoo, bijna.... verleidelijk.

— Je wilt toch ook goede vrienden blijven, Otto?

— Natuurlijk.

— Geef dan eerst toe dat je 't spel verloren hébt.

— Welk spel?

Ze stampvoette even, ongeduldig.

— Kom, maskers neer nu. Alleen door ronduit praten kunnen we onze vriendschap redden. Anders — fini!

Nu boog hij 't hoofd, wat hulpeloos.

— Zeg jij 't dan maar, Erna.

— Alles samenvattend komt 't hierop neer: Heer Otto arriveert na zes jaar Indische binnenlanden met verlof. Stort zich in 't nieuwe leven. Is fel nieuwsgierig naar het raadsel: moderne vrouw. Wil experimenteeren....

— Erna!

— Nu volgt exposé van 't meisje. Juffrouw Erna, 19 jaar oud, onbeduidend, onopvallend schaapje, armbloedig, temperamentloos, niet de moeite waard. Juffrouw Erna, 25 jaar oud, onmetelijk veranderd, onderstelt vele geheimzinnige mogelijkheden. Interessante studeerstof, lijkt geschikt voor analyse....

— Zeg 't minder cru, Erna, ik smeek je....

— Stil. De waarheid is nu eenmaal zonder genade. We gaan dus verder. Ridder Otto vraagt het studiemateriaal op z'n gezellige kamer. Zorgt voor sfeer. Schemerlicht, rossig haardvuur, sigaretten. Denkt zoo het begrip «roes» nader te mogen ontleden....

— Erna, ik zweer je....

— Maar ridder Otto vergat 't voornaamste. Hij was te doorzichtig, te recht-door-zee. Zooiets vereischt meer voorstudie, raffinement, routine....

Er viel een korte stilte. Weer knetterde het haardje, weer

Sluiten