Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

ho-ho-geroep — gestamp, 't Gordijn ging op en neer — op en neer. Ho — ho — er kwam schier geen end. 't Succes was overweldigend.

De directeur liep stampend en applaudisseerend achter de schermen rond, haalde Nesselmans uit zijn hoekje en zwaaide 't ventje in een boog om zich rond.

— Nesseltje, 't is kranig! Het ballet is keurig — niet te overtreffen. Een succes, dit stuk — van 't begin tot 't end. Je zal 't zien — je zal 't zien!

De girls kwamen terug, de danseressen volgden, zuchtend van inspanning, maar vol van 't succes.

— Nooit heb ik zooiets beleefd, kreunde Jeanne Terwink.

— Daarvoor laat ik me negeren, verklaarde Jetta Weijne, gedachtig aan de zware uren, die Nesselmans haar bezorgde. — Dat is 't waard. Ze zag de balletmeester juist achter een scherm verdwijnen, rende hem na om hem even de hand te drukken.

Miep en Jenny leunden tegen elkaar, lachten maar en knikten.

Groepen meisjes stonden overal, luidruchtig door de overweldigende bijval.

— Dames — plaats — plaats asjeblieft.

De tooneelknechten eischten ruim baan voor zich. Décors werden opgetrokken, andere neergelaten, steunstukken weggebroken, andere neergezet. — Dames — asjeblieft! Hier een schroef — sluitstuk — Kerel, pak vast! Vieren daar! Hamer, waar is de hamer?

Weg was alle bühnenfieber, men proefde het succes, had contact met het publiek — gewonnen was het, men kon vrij werken. Dit was het eerste deel, twee moesten nog volgen en die waren krachtiger nog. Het succes zou nog groeien.

— Nooit, nooit nog beleefd, pufte de dikke directeur en veegde zijn groot, kaal hoofd met een reusachtige doek. — Jimmy, kerel, daar drinken we een fijne flesch op — extra dry.

— Wie had zooiets durven denken, verzuchtte Corrie en liet zich op haar krukje neervallen. — Maar 't is om te be-

Sluiten