Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

KRONIEK VAN HET TOONEEL

fie, feminisme, en een hoop andere «ismen» meer, er danig tusschen genomen. Een van zijn vrouw sinds 13 jaar gescheiden, en óók al om wat toén modernismen waren, gescheiden meneer, is juist bezig een onwettige wittebroodsweek door te brengen op een villa met een — heusch wel wat èrg rare — juffrouw van heelemaal géén zeden, als hij daar overvallen wordt door zijn hypermoderne dochter en schoonzoon met hun baby, die de malste theorieën, op al die «ismen» betrekking hebbende, verkondigen. Hier blijft het echter niet bij, er komt ook nog een Rein Leven-apostel, schermend met quasi occulte vermogens, die een ideale kolonie beweert te willen stichten en op wien zoowel de rare juffrouw als de getrouwde dochter doodelijk zijn, maar die in waarheid een doortrapte oplichter is. Menschen, die het succes van dezen oplichter-apostel bij vrouwen onmogelijk vinden, moeten maar eens terugdenken aan het ridicule geval Paul Beer met zijn fameuze drama A, ter gelegenheid van welk geval de hoogsten uit den lande: Ministers, Professoren, kunstenaars van naam, verschillende vereenigingen en vooral aanzienlijke oudere dames, zich hopeloos gecompromitteerd en belachelijk gemaakt hebben. In Roelvink's goedaardige geval wordt de apostel door den vader ontmaskerd en met een afkoopsom in gezelschap van de rare zwoele juffrouw er uit gebonjourd. Zijn moderne schoondochter, die er eerst met den apostel vandoor wilde, valt weer veilig in de armen van haar niet minder modernen jongen man, en de oude pipa zelf wordt weer met zijn van hem gescheiden en inmiddels Tweede Kamerlid geworden vrouw, hereenigd. «Alls well that ends well», volgens traditioneel blijspel-recept. Veel om het lijf op tooneelkunstgebied heeft dit nieuwe Nederlandsche stuk niet, maar het houdt een avond aangenaam bezig, het zit vol geestige satyre en persiflage en heeft een goeden dialoog, iets dat men helaas niet al te dikwijls van oorspronkelijke Nederlandsche stukken kan zeggen. Wij hadden er gelegenheid in, Emma Morel nog eens te genieten, als het Tweede Kamerlid, en zien met waardeering dat deze actrice, die na haar 50e jaar nog maar steeds jonge-meisjesrollen aandurfde, zich er nu bij heeft neergelegd, moederrollen te gaan spelen, evenals Rika Hopper dit, heel verstandig, gaat doen. Er is nu eenmaal, al is het nog zoo hard, een tijd van komen en een van gaan, een tijd van jonge-meisjesrollen en een van moeden ollen, daar ontkomt geen enkele actrice aan. Het is alleen maar jammer, dat de meesten het veel te laat inzien ...

Sluiten