Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WAT NIET MEER KON

Ze klemde zioh wat steviger aan Martha vast. De steenen werden glibberig, er groeide mos op.... „Ik durf niet verder," zei Fransje angstig.

Dadelijk maakte Martha halt. „Terug, jongens!" riep ze. „Hè, en anders gaan we bijna tot het eind," mopperde Gijs. Hij dacht bij zichzelf, dat die meisjes uit de stad toch zulke bange wezens waren. Hij liet het ijzer van zijn schop langs de steenen schuren, wat Martha een rilling over den rug deed loopen.

„Straks gaan we zien, wiens berg het 't langst uithoudt," zei hij.

„Dat is goed," vond Martha, „dan ga ik hier op een paaltje zitten."

Daar zat ze zoo graag. Het was een aardig gezicht de kinderen te zien werken. Gijs schepte uit alle macht. Natuurlijk moest zijn berg weer de hoogste worden. Gijs is eerzuchtig, dacht ze. En wat was Klaartje eigenlijk? Een wonderlijk mengelmoes van vriendelijkheid, heerschzucht en verlegenheid. Als ze verlegen was, dan zeiden de menschen dat ze op haar leek....

Martha steunde haar kin in haar handpalm. Ze had haar hoed afgezet, de wind woei door haar blonde haar. Hoe heerlijk was het hier te zitten....

Ja, ik bèn verlegen, dacht ze; ik ben óók bang voor alles, wat nieuw is.... Ze keek droomerig naar de kinderen op het strand. De vloed kwam op, nu begon de wedstrijd. Natuurlijk zou Gijs het winnen. Fransje deed het minst intensief mee. Ze stond te dansen op haar berg van plezier, toen het water steeds hooger kwam. Dadelijk stort de heele boel in, dacht Martha. Een aardig kind was het, zoo aanhankelijk....

Daar had je 't al! Hè , klonk het teleurgesteld.

Fransje stond naast haar berg, die nu geen berg meer was. Haar voetjes zogen vast in het zand. Wat een raar plakkerig gevoel was dat....

„Mijne is nog zoo fijn!" zei Gijs. Triomphantelijk zwaaide hij naar Martha, die van haar plaats af het spel volgde. Fransje, haar katoenen jurkje hoog optillend,

v 4

Sluiten