Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

— Jenny, arme meid. Sonja boog zich over 't meisje, dat de lippen stijf opeen gedrukt, zachtjes kreunde.

— Sonja o

— Verschrikkelijk.... verschrikkelijk is 't. Tranen stonden in haar oogen.

— Sonja.... toe.... huil jij nu niet.

— Ach, kindje.... die Cato! Ik kan nu niet alles zeggen. Smartelijke tafereelen rezen voor haar op.... lang voorbij, maar niet vergeten. Ze zag zich daar als Jenny en hij, die haar mishandelde, was de deur uitgestormd naar de kroeg....

— Pijn?

— Mijn rug.... de zijden....

— Drink wat, je bent heelemaal van streek. Als je wat ging rusten?

Jenny's tanden klapperden tegen het glas. — O, 't gaat al wat beter, lispte ze met een triestig lachje, maar Sonja rustte niet voor ze te bed lag. — Eventjes maar, kind,.... tot je bekomen bent. Ik blijf bij je, hoor.

Sonja zette zich naast Jenny, nam 't kleine handje van haar dochter in de hare. Jenny lag met gesloten oogen, waarin tranen schroeiden.

— Kind, waarom was dit alles?

— 'k Weet niet.... 'k weet het juist niet, zei Jenny zacht. — Ik heb niets gedaan.

— Zij had een oogje op Henk, blijkt nu en hij houdt

van jou....

— Maar dat kan ik toch niet helpen. Ik ik wist van

niets.

— Zeker niet.

— En zoo gemeen te zeggen, dat ik met Miep vriendin was om Henk.

— Trek 't je niet aan, 't is immers zoo niet.

— Dat weet je toch, Sonja.

— Dat weet ik, kind en daarom, maak je er niet druk over. Cato

Er werd gebeld. Sonja schrok op. Ze vergat haar verjaardag en de gasten, die ze elk oogenblik kon verwachten. Ach,

Sluiten