Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BRIEVEN ZONDER ANTWOORD

677

persoon was, stoof op, sprak van »verdoemde Indische lasterpraat en zeide bovendien, dat het geen wonder zou zijn als zoo'n vrouw ging flirten, getrouwd met een nachtbraker en een ploert als kapitein Hasling. Want hij was inmiddels kapitein geworden. De anderen keken mij verwonderd aan; waarom die Elbronner zich zoo opwond? Ik ontmoette haar nog een paar malen, aan een diner zat ik eens naast haar, wij konden goed met elkaar opschieten, meer niet. Ik had daarvóór liaisons gehad; een ongetrouwde man, die geen liaisons heeft, vooral in Indië, is niet normaal. En nadat ik weer uit Bandoeng terug was te Batavia, had ik weer een of twee liaisons. In Indië duren die dingen niet lang. Het Europeesche publiek in Indië, dat is precies een zee, die altijd door in beweging is. Als je na een jaar of na een paar jaar ergens terug komt, vind je bijna niemand meer terug van de oude bewoners. Uiterlijk schijnt het nog hetzelfde, net als de zee. Maar wanneer je goed gaat kijken, dan ligt er geen korrel zand meer op z'n plaats. Vriendschap, liaisons, het is er net als de plantengroei, hevig maar kort. Zóó ken je mekaar, zoo wordt er een overgeplaatst. Bij vriendschappen is dat wel eens jammer, bij liaisons meestal niet.... Maar laat ik niet verder gaan met filosofische beschouwingen over al die dingen van vóór mijn huwelijk, die ik als jeugd-dwaasheden heb leeren zien en — neen, niet vergeten, maar — bedekken met een grooten mantel der schijnliefde!. ... Twaalf jaar geleden ontmoette ik Heieen Hasling voor de tweede maal, toen in het Hotel des Indes te Weltevreden. Ik had daar op een middag een diner met een paar zakenrelaties, we kwamen met vier of vijf mannen de eetzaal binnen, al pratende, toen zag ik haar rechts aan een tafeltje zitten, met haar kind. Ik had haar toen in anderhalf jaar niet ontmoet en ik had haar geheel uit het oog verloren. Ik sprak haar even aan: «Mevrouw Hasling, hoe maakt u het?« Zij antwoordde eenvoudig: »Niet meer Mevrouw Hasling, ik ben gescheiden,« Ik zweeg even. Je kunt iemand lastig gelukwenschen met een scheiding, en voor condoleeren was er toch ook geen aanleiding. Zij voelde de moeilijkheid en sprak gewoon door, over menschen, die ik

Sluiten