Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WAT NIET MEER KON

713

hielden kinderen zoo van. Och, 't was toch zulk aardig

goedje. Wel eens een beetje ondeugend, nou ja Dat

eene meisje, Fransje heette ze, was een lozee, zeien ze.

„Lozeert ze bij jou?" vroeg ze aan haar zwager, knikkend met haar hoofd in Fransje's richting.

„Nee, bij Sofie van den Bogert."

,,'t Is zonde," zei Tante Jans. Ze deelde de kopjes rond. Daarna keerde ze weer tot haar juten zak en deszelfs inhoud terug. Voor ze haar werk hervatte, keek ze aandachtig naar het vreemde kind.

„Waar woon je eigenlijk?" vroeg ze nieuwsgierig.

„In Amsterdam," vertelde Klaartje voor haar vriendinnetje.

„In Amsterda. .am," herhaalde ze langzaam „Da's een wereldsche plaats," zei ze dan, vol afgrijzen.

De kinderen keken allen naar Fransje, die bloosde. De oude boer gaf haar een knipoogje, toen lachte het kleine meisje en voelde zij zich weer gerustgesteld.

Tante Jans' belangstelling was nu genaderd tot Alida en Mieke. „En wie bennen dat dan?" vroeg ze.

Haar zwager kuchte even. „Alida is der een van Hendrik van Manen," zei hij dan langzaam. „Daar heb je zeker wel es van gehoord?"

Ze knikte toestemmend. Zeker, van Manen was een bekend koopman in deze streek.

„En zij," vervolgde hij, wijzend naar Mieke, „is er een van e " haperde hij — hij vond met mopje eigenlijk zelf toch wel erg kinderachtig — „van Mengsie

Lepelman...."

Tante Jans knikte weer. Ze had het goed gehoord. Mengsie

Lepelman, peinsde ze. Ze sneed en sneed Haar bril

zakte op de punt van haar neus. Langzamer ging haar mes, nog een schijfje...., weer een.... De halve boon lag stil

in haar schoot. Ze richtte het hoofd op De punt van

haar mes stak vinnig de lucht in. Dan zei ze, vol verbazing, als deed ze een groote ontdekking: „Maar dan bennen jullie zussies!"

De kinderen proestten het opeens uit. Gijs' heldere scha-

Sluiten