Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

INTERMEZZO

dikwijls in deze twee dagen vriendelijk-bemoedigend toegeknikt. Waarom was hij zoo? Zij had zich in geen weken zoo moe gevoeld als nu, na deze dagen. O, hij moest niet meer komen, het maakte haar erger inplaats van beter. Zij wond zich op, zij voelde zich opstandig en ongelukkig. En zij moest juist innerlijk heel rustig zijn, had de dokter gezegd. Wat zou hij van haar vinden, monsieur le docteur? Zij had hem bijna niet gesproken deze twee dagen. Trouwens, geen van de anderen had zij veel gezien. Tactvol waren zij geweest: zij moest zooveel zij kon genieten van haar «fiancé». Hoe hadden zij haar geplaagd van tevoren, en hoe moeilijk was het geweest, steeds opgetogen blijdschap voor te wenden. Dat alleen al had haar doodmoe gemaakt. Zooiets moest niet van een mensch geëischt worden. Ach, hoe had zij ze gemist — en hoe betrapte zij zichzelf steeds erop — zelfs onder Dolfs aanwezigheid door — dat zij voortdurend luisterde: of madame niet langs kwam met de post, of André floot op de trap, het jolige danswijsje, dat soms midden in den nacht nog in haar hoofd zong, of zij Elsie en Aimée niet hoorde schaterlachen bij hun ski-pogingen op het sneeuwveld je naast het chalet en of zij de zware stem van den dokter niet hoorde bassen door het gehoorige huis? Zij wist plotseling, dat dat haar dagen vulde, al deze lange weken: het luisteren naar steeds dezelfde geluiden, waar zij nooit op hoefde te reageeren. Het weldadig zwijgen, de muziek der kinderstemmen, die haar in slaap kon zingen. De kinderen — waarom waren ook zij deze dagen niet bij haar stoel komen staan? Hadden zij vergeten, hoe zij voor hun immer bedelende handjes bijna eiken dag een grapje of verrassing in haar tasch verborgen hield, al was het alleen een mooi gekleurd steentje? Wat was het — wie hield hen weg? En zij moest blij zijn over hun takt, haar de weinige uren die zij met Dolf had, alleen te laten....

Ach, Dolf.... Het was beter naar hem te verlangen, aan hem te denken, zich hem voor te stellen op zijn motorfiets, alle landweggetjes afsnorrend om zijn patiënten te bezoeken. Veel beter was het, dan opgeschokt te worden

Sluiten