Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EMMA, DE BRUID

mers, hoe «teleurgesteld» ik door.... Yvo van der Weide ben? herhaalde zij met bitterheid. Toen:

— Geloof jij óók, Jacques, zooals zoovelen, dat ik.... ik zelf die advertentie in de courant heb gezet?

Zij boog zich naar hem toe, en keek hem in spanning aan.

— Natuurlijk niet!

— Dan is 't goed, zei ze, zichtbaar verlicht. Maar.... zooals gedacht wordt: 't is de waarheid, dat.... ik.... onder Yvo's.... nonchalance.... zeer, zeer heb geleden.

— En.... kan je hem niet vergeten? vroeg hij zacht.

— Ik zou hem zoo graag vergeten!

Het klonk als een kreet, als een klacht. En hij begreep

dat dit meisje leed aan een ongeneeslijke liefde.

Ongeneeslijk? Hij schrok van zijn eigen gedachte. Ten slotte, als men er niet aan sterft, is immers geen enkele ziekte ongeneeslijk? Hij moest die vrees met geweld bij zichzelf onderdrukken, anders zou hij nooit in staat zijn, haar in het leven te helpen.

— Laten wij, zei hij, met een zeer zachte en vriendelijke stem, doen, wat de menschen haast nooit tegen elkander durven: ons uitpraten. De menschen verheimelijken hun gevoelens voor elkaar, houden zorgvuldig hun intiemste gedachten verborgen, — en, hoe goed ook dikwijls bedoeld, er komen soms de grootste onheilen uit voort. — Kom 's bij me, zei hij, en strekte zijn hand naar haar uit, en zóó liefderijk was zijn stem en zijn gebaar, dat zij, het oogenschijnlijk zoo sterke, trotsche meisje, kwam.

Hij trok haar naast zich op de canapé bij den haard, en met een zucht vlijde Emma zich tegen hem aan, en legde haar hoofd op zijn schouder, terwijl zij de oogen sloot.

Eén oogenblik werd zij opgenomen in een heerlijke vergetelheid; dankbaar, dankbaar voelde zij zich als een doodvermoeide, wien eindelijk rust wordt gegund....

Stil hield hij haar tegen zich aan, wachtende tot zij zou beginnen te spreken. En zij begon, geheel uit zichzelve.

— O! klaagde zij, met gedempte stem, 't is vreeselijk, ondragelijk, zooals ik altijd aan hém denken moet. Geen minuut ben ik vrij, 't is als 'n dwangvoorstelling, ik ben

Sluiten