Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EMMA, DE BRUID

stellingen in 't leven gekregen.... en enkelen hebben me zélf bekend: ik dacht, dat ik er nooit overheen zou komen; al m'n denken en doen was getrempeerd door m'n verdriet en nu.... 't is als 't ware uit me weg-gewolkt....

ik voel 't niet meer, 't is vanzelf weggegaan.

Weet je, Emma: smart is als 'n soort van spiritus, 'n zoo zware, sterke, dat je er bijna bedwelmd van wordt. Maar . .. zonder dat je 't merkt, verdampt ze.... al meer en meer . .. en op 'n goede dag is ze heelemaal verdwenen. Totaal.

Zij glimlachte een echt, klein glimlachje van blijdschap en verlossing.

— O, Jacques, zou 't mogelijk zijn!

— 't Is mogelijk, — 't gebeurt elke dag. Nu vroeg hij

in zachte scherts: hoe denk je er over, mag ik je helper, je trooster zijn?

Zij sloeg haar armen spontaan om zijn hals, en legde haar wang aan zijn borst.

— O Jacques, zoo graag, zoo graag

Hij streelde haar teeder over het haar; toen lichtte hij haar gezicht op, en keek haar innig in de oogen. En toen hij zich boog en haar kuste op haar voorhoofd, en daarna, vluchtig maar warm, op den mond, weerstreefde zij zijn liefkoozing niet.

IV

— Leni, zei Emma, de kamer harer zuster binnen-tredende, ik heb je wat te vertellen.

— Ja?

— Ik heb me verloofd.

Er ging als een snel bliksemlicht over Leni's gelaat.... toen was zij in staat om kalm te vragen:

— En.... met wie?

— Met Jacques de Heem.

— Emma! hoe kon je dat doen! Je houdt toch niet van hem!

— Ik houd wèl van hem.

— Ja, maar toch niet zóó, om met hem te kunnen trouwen. Bedenk, bedenk toch, wat je doet. Ten eerste bindt je

Sluiten