Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EMMA, DE BRUID

dampt.... al meer en meer.... totdat er ten slotte niets meer van overblijft.

— 't Klinkt erg hoopvol, zei Leni met een kleinen glimlach.

— Jacques heeft mij overtuigd. Laat hij jou óók overtuigen. Néém van Waveren, — ik raad je dat met beslistheid aan,

— Ik moet daar nog eens rijpelijk over nadenken, zei Leni. 't Is niet noodzakelijk, dat ik je voorbeeld volg. Waarom zou ik 't doen?

— Ja, waarom. Emma probeerde haar eigen drijfveeren klaar te worden. Wat was de reden, waarom zij wenschte, dat Leni zich nu óók verloven zou, nu zij het had gedaan? Was het... was het.. . om haar óók onbereikbaar te maken voor Yvo?

Zij verdoofde snel deze gedachte, die haar vernederde.

— Waarom? zei ze hevig. Omdat ik het Yvo niet gun te denken, dat hij de beide zusters Reneveld ongelukkig heeft gemaakt!

Leni werd stil. Dat was een argument.

— Hij had moeten spreken, vóór z'n vertrek, zei Emma op denzelfden hevigen toon. En nu hij zich daartoe niet verwaardigd heeft, — nu vind ik niet, dat wij geduldig moeten zitten wachten, of hij zich later nog wel eens genadig over ons ontfermen wil. Ik wil tenminste niet wachten!

— Ja, jij hebt nu Jacques gevonden, die zoo goed, en zoo sympathiek van begrijpen is.... maar.... zoo zijn niet alle mannen.

— Neen, zei Emma opgewonden. Maar of je van Waveren je bekentenis doen wilt of niet, — hij is in elk geval iemand, die je aan je broedend peinzen over Yvo onttrekt. Wie me daarin helpt, zou ik de hand kunnen kussen van dankbaarheid!

— Ja, daar heb je wel gelijk in, zei Leni zacht.

— Kom, ik ga nu weg. Denk zelf maar eens ernstig na. Je weet nu alles van mij, — ik heb je naar m'n beste weten raad gegeven, — neem nu zelf je besluit.

Sluiten