Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EMMA, DE BRUID

V

Te rusteloos om bedaard te gaan zitten denken, liep Leni, nadat Emma haar had verlaten, haar kamer op en neer.

■— Wat moet ik? prevelde zij. Ik weet 't niet, ik weet 't niet

Trouwen.... met een ander dan met Yvo, — het denkbeeld leek haar absurd. Maar.... trouwen met Yvo.... ook dat denkbeeld leek haar absurd.

Hij was toch weg-gegaan. Hij had toch noch haar, nóch Emma gekozen.... »

Zij had verontschuldigingen voor hem gezocht, dezelfde, die zij tegen Emma had uitgesproken, en nog andere, o duizend andere.... maar dikwijls ook had zij moedeloos neergezeten met de handen gevouwen in den schoot, en had gezucht:

Neen, — hij had mij niet lief. En ook Emma had hij niet lief....

Waarom haar heele jonge leven te bederven met het koesteren eener illusie, die niet voor verwezenlijking vatbaar was. Trouw.... een heel mooi woord, maar ietwat ouderwetsch van klank, en.... een zware last om mee te sleepen voor den betrokkene.

Ja, trouw was als een last, die je drukte, drukte, — je alle levenspleizier vergalde, en je belette het kleine beetje geluk, dat je misschien nog krijgen kon, te grijpen. Neen! zij wilde sterk zijn, zich aan haar liefde ontworstelen, zooals Emma had gedaan!

Maar.... als Yvo terugkwam.... en hij vond haar getrouwd .... en hij tóónde haar, dat hij daar onder leed....

Zij maakte een beweging, alsof zij heftig iets van zich afschudde. Het was alles zijn eigen schuld. Zijn weifelen tusschen Emma en haar.... zijn vertrek, zonder zich tegen één van beiden te hébben uitgesproken.

Neen, ook zij wou niet langer slachtoffer zijn. Emma had de kracht gehad, den dwang harer liefde van zich weg te slingeren. Zou zij dan ook die kracht niet hebben?

Sluiten