Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BRIEVEN ZONDER ANTWOORD

kimono uit de badkamer naar de achtergalerij kwam om met haar thee te drinken. Zij had dolle pret met Tineke, die haar een mal verhaal van school had gedaan. Ze schaterden allebei van het lachen. Wat moest ik doen? Met een begrafenisgezicht tegen Tineke zeggen, dat ze eens even weg moest gaan, want dat ik iets met haar moeder moest bespreken, waar zij niet bij mocht zijn? Ik kon het niet. Ik kon er niet toe komen die vroolijke stemming ineens te breken. Maar er was ook een diepere reden. Heieen zou het niet begrepen hebben. Een vrouw begrijpt alles van een man: diefstal, moord, en ze kan alles vergeven. Maar er moet geen andere vrouw in het spel zijn, en vooral geen jongere vrouw. Voor een vrouw van veertig jaar is de grootste misdaad de charme van de jeugd. Wanneer ik het haar gebiecht had, dan zou ze er nooit iets anders in gezien hebben dan het platte avontuur. Wat een vrouw een roman vindt in het leven van een anderen man, dat vindt zij niets anders dan een banale scharrelpartij, zoodra het haar eigen man raakt. Vrouwen hebben een ruimen blik voor de heele wereld — behalve voor dat ééne kleine hoekje, haar eigen huis.

Ik kon niet, ik durfde niet. Ik kuste Heieen, en ik besloot trouw en goed te zijn. Zij heeft het verdiend. Maar het portretje van het meisje in de wherry heb ik weer meegenomen naar mijn kantoor.

12 October 192 ..

Achter alle verboden liefde hokt ergens een grijns. Het is één van de natuurlijke bestraffingen, dat er iets bespottelijks in zit. Volwassen menschen die elkaar stiekum ontmoeten in de verborgenheid van den avond, hebben toch feitelijk heel veel van kleine kinderen, die uit den jampot snoepen als juf even de kamer uit is. De verboden liefde kan nog zoo romantisch zijn, op zekeren dag is ze toch ook belachelijk, meer nog voor ons zelf dan voor de anderen. Maar je eigen te moeten uitlachen, dat is wel één van de meest tragische momenten in het leven van den mensch.

Sluiten