Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BRIEVEN ZONDER ANTWOORD

van het begrip liefde. Ik dacht toen aan iets dat heel ver weg was, en dat teleurgestelde vrouwtje meende dat het voor haar bestemd was. Daarop keerde ik geheel terug naar mijn vrouw. Ik zeide tot mezelf: de getrouwde man van 40 jaar is een unfair sujet, een rare knoeier in het wisselkantoor des levens. Tegen inlevering van zijn oude bankjes probeert hij het dubbele bedrag aan nieuw geld te krijgen.Gooit hem eruit! En ik gooide mezelf eruit! Ik gooide den kwajongensachtigen Elbronner, die zich verbeeldde dat hij zijn hart in Amsterdam had verloren, eruit, en ik liet den verstandigen bankdirecteur weer binnen. Ik was extragoed voor Heieen, die laatste maanden, alsof ik iets goed te maken had. En dat was dan toch maar heel weinig....

En het vreeselijke is, dat zij iets geweten heeft, en niet alles. Want den dag voordat zij geopereerd zou worden, was ik 's avonds bij haar in het Ziekenhuis. Ik sprak over luchtige dingen; de dokter, die een goede kennis van ons is, had mij immers gezegd, dat zij zeker na veertien dagen het Ziekenhuis zou verlaten. Dan zou zij een tijd «naar boven» gaan, de bergen in, om heelemaal weer op krachten te komen. We hadden samen goede herinneringen aan de bergen van Tjiseroepan, we hadden er vroeger heerlijke weken doorgebracht. We spraken over die souvenirs en ik zeide, dat ik alvast een mooi paviljoen voor haar zou reserveeren, voor over veertien dagen. En ik zou haar zelf wegbrengen natuurlijk. «Bespreek het nog maar niet«, zeide Heieen toen, »je kunt nooit weten.«

We werden even stil. Er was iets sombers in het Ziekenhuis. Anders zijn Indische ziekenhuizen minder somber dan Hollandsche, omdat ze zoo open zijn. Het ruikt er nooit zoo naar carbol en aether, de ziekenhuissfeer schijnt weg te zweven uit al die open galerijen. Maar dien avond was het somber, vooral toen we beiden zoo zwegen. Ik probeerde weer over iets gewoons te praten, over de kinderen of zoo, maar Heieen zeide: »Kom eens dicht naast mij zitten. Zoo, ja, zoo is het goed.«

En zij ging langzaam verder alsof zij bang was mij te kwetsen:

Sluiten