Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BRIEVEN ZONDER ANTWOORD

»Toen we pas uit Holland terug waren is er iets in je leven geweest, toen heb je me.... bedrogen. Ik weet niet wat het was, je hoeft niet ja of neen te zeggen, en je hoeft me niet te vertellen wat het geweest is, maar ik weet het zeker. En het was anders dan andere dingen, die er wel eens in je leven geweest zijn. Het was ernstiger. Je moet het niet ontkennen, want je kon het immers niet helpen, en ik geloof dat het weer is weggegaan.... Maar ik heb het gezien aan je oogen. Als je mij aankeek, dan was daarin een ander beeld.«

Zij zweeg, en zij keek strak naar het klamboedak van haar bed, alsof zij bang was om mij aan te zien. En ik? Ik had het wel willen uitgillen, dat er niets was geweest, niets dan één kus en een portret. Maar ik kon niet. Wat zou het gegeven hebben? Misschien zou zij het niet geloofd hebben. En misschien zou zij het dwazer of erger hebben gevonden dan iets anders.

Ik ging naast haar op den rand van haar bed zitten, ik nam haar in mijn armen en kuste haar. Ik besprak alles wat we heerlijk samen zouden doen, zoodra zij beter was.

Maar onder dat alles moest Heieen voelen dat zij gelijk had, dat zij wist zonder te weten....

Toen kwam de operatie, die eindelooze uren van bijna onduldbare spanning en daarna — het einde. Ik was bij haar, en zij knikte mij maar bemoedigend toe, want spreken kon zij niet meer. En daarna het verdriet, het gewone verdriet dat de menschen zagen, en dat andere brandende verdriet van een ploert te zijn geweest, een stomme ploert.

Nu is er weer een half jaar voorbij, en het verdriet wordt minder. Het leven heeft snel zijn rechten hernomen bij een werkenden man. Ik meen dat Ovidius reeds gezegd heeft — jij weet dat beter dan ik, meesterke, want jij hebt een klassieke opleiding gehad! — dat arbeid de beste afleiding is, en het is waar.

Vandaag heb ik voor het eerst weer eens aan je gedacht, voor de eerste maal na alles wat er in mijn leven veranderd is. Het verdriet had j ou uit mijn leven verdreven, want verdriet scheen mij iets te zijn wat zoo weinig bij jou paste.

Sluiten