Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WAT NIET MEER KON

vogelkooi Er was nog genoeg water in Opeens

daar kwam iets aangedreund. Dat was de bus! Maar wat was dat nu, hij verminderde niet zijn vaart, hij reed door!

Ontsteld liep ze naar buiten, keek den straatweg af. Ja, hij was het, duidelijk.... Waarom waren ze niet meegekomen? Martha had het zóó beloofd. De volgende kwam pas om acht uur, dat was te laat.... En Bert was toch ook

secuur genoeg Als er maar niet haar adem stokte,

als er maar niet een ongeluk was gebeurd. Met een van de

kinderen Met Fransje Ze waren misschien in zee

geweest. Het kind zou toch niet zijn Ze dorst het woord

zelfs in gedachte niet noemen.

Een radelooze angst maakte zich van haar meester. Ze had ze niet mogen meegeven aan anderen, zij had de zorg op zich genomen, zij was verantwoordelijk Teruggekomen in de kamer, ging ze weer zitten in haar stoel. Ze staarde wezenloos voor zich uit. Haar lippen bewogen, Eén woord prevelden die: verdronken Ze zat zoo tien minuten, een kwartier Tot ze opschrok, doordat iemand

het hekje openmaakte. Ze keek uit het raam. Het was de dominé.

Als verlamd bleef ze zitten. Haar gezicht werd wasbleek.

Hij kwam zeggen , altijd stuurden ze den dominé, als

er een ongeluk was gebeurd....

Hij belde aan, maar zij vond geen kracht, om op te staan. Ze hoorde hem loopen naar de achterdeur, de klink rammelde, stappen klonken in de gang.... Er werd geklopt.

Ze wilde iets roepen, kon het niet. Toen hij even later in het vertrek stond, keek ze hem aan, met oogen wijd van angst.

Hij bleef staan bij de deur, niet begrijpend. Hij schrok van haar verwrongen gelaat. Zijn gewone groet bleef uit.

Langzamerhand ontspanden zich de trekken der oude vrouw. Dominé zag er niet uit, of hij de brenger was van een slechte tijding. Het bloed vloeide weer terug naar haar gezicht. Zij legde het hoofd op de tafel en begon zenuwachtig te schreien.

Sluiten