Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WAT NIET MEER KON

„Vanmiddag om twee uur. Opa brengt ze zelf." Fransje keek zwart. Dat was het tweede vervelende, dat die nu gingen logeeren bij hun oom en tante. Wat zou het saai zijn, als ze weg waren....

„Vind je 't jammer?"

„Nou!" zei Fransje. De oprechte toon, waarop dat eene woord gezegd werd, stemde de oude vrouw bitter. Om mij geeft ze niets, dacht ze.

„We zullen ons best vermaken," zei ze, zoo opgeruimd mogelijk doende.

„Ja, Tante? Gaan we eens ergens heen? Hè ja...."

Dat is toch óók gemeend, dacht Tante Sofie. Ze knikte het kind toe.

„Naar 't strand, Tante?" vroeg Fransje gretig.

„Het strand " Ze keek weifelend. Daar was ze in

jaren niet geweest. En het was toch zoo dicht bij

„Vanmiddag," vond ze goed, „tenminste, als het niet zoo warm is."

„Fijn!" Fransje's gezicht stond wat fleuriger. „Je eet niets," zei Tante Sofie.

„Het is ook zoo lastig " Vanzelf kwam weer Fransje's

tong gewandeld naar haar lossen tand.

„Dat helpt niet. Je moet flink doorbijten, misschien valt hij er dan opeens uit."

„Ik durf niet Den vorigen heb ik zoo ingeslikt," vertelde ze, een tikje gewichtig.

„Dat geeft niets."

„O " Fransje keek ontnuchterd. Ze vond, dat Tante

er erg gemakkelijk over sprak. Zij wou 'm nu juist niet inslikken. Als déze er uit was, had ze een groot gat in haar mond, die er tegenover van boven was ook al weg. Maar daar kwam al weer een andere voor in de plaats, 't harde puntje kon je al voelen.

Ook toen ze op weg was naar »de Akker« kon ze het niet laten, steeds met haar tong den tand aan te raken. Het was, of die altijd weer dien weg moést opgaan, hij kon niet stil blijven liggen in haar mond

Sluiten