Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WAT NIET MEER KON

„Ikke niet," zei Tante Sofie. Ze hief afwerend de handen op.

„Overdag, als Bert weg is, zet ik hem vaak aan. Als ik zit te naaien bijvoorbeeld...."

„Martha strijkt op de maat van een marsch, één twee, één twee....", zei Bert.

Hij had moeite niet in lachen uit te barsten, bij het zien van het verschrikte gezicht, dat het bezoek zette. Snel wendde hij zich weer tot Fransje.

„Bert maakt er maar wat van," vergoelijkte Martha.

Tante Sofie lachte witjes. Dit eerste bezoek viel haar niet mee. Ze keek schichtig naar den jongen man. Zoo was Fransje's vader nu vroeger ook geweest, altijd van die grapjes, je had een gevoel, of je er voortdurend werd tusschengenomen. Het benauwde haar.

Martha merkte het. Bert moest ook niet zulke dwaze dingen zeggen. Het was toch al zoo'n stap voor Tante Sofie, om een bezoek af te leggen.

„Gaat u eens even mee?" vroeg ze.

Nieuwsgierig volgde de ander. Martha liet haar in een klein kamertje. „Ik wou u dit zoo graag laten zien," zei ze.

De oude vrouw keek naar het »dit«. Het was een wieg.

Met een liefkoozend gebaar haalde Martha de gordijntjes opzij. „Vind u 't niet snoezig?" vroeg ze.

De aangesprokene knikte. Ze keek strak naar het zelf gehaakte spreitje.

„Het duurt nog wel een heelen tijd, maar ik vind 't zoo leuk, om alles vroeg klaar te hebben."

Weer antwoordde Tante Sofie niet. Martha vond het vreemd. Ze had haar nog meer willen laten zien, de kleertjes, die ze gemaakt had Maar dat zou ze nu maar

niet doen.

„Och," dacht ze, terwijl ze weer zorgvuldig de gordijntjes dicht deed, „och, wie kan het ook zoo voelen als ik? Dit is voor mij alleen, zelfs niet voor Bert "

Maar ze was nog te jong, om te begrijpen, hoeveel leed er verborgen kan liggen in ongesproken woorden,

In de huiskamer vonden ze Fransje en Bert nog steeds

Sluiten