Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WAT NIET MEER KON

bij het toestel. „Nu moeten wij opstappen," zei Tante Sofie, „we wilden nog naar 't strand."

„Gaat u ook mee? Hè ja," drong Fransje aan. Ze greep Martha bij haar mouw.

„Een anderen keer," was Tante Sofie vóór. Ze wilde dien middag Fransje verder voor zich alleen hebben.

„Nee, ik blijf nou bij Oom Bert," zei Martha.

„Die kon toch ook wel mee ", mokte het kind. Ze vond

het leuker met z'n vieren dan met Tante alleen.

Maar onderweg zakte het booze humeurtje. Ze namen ook zoo'n eenigen weg! Eigenlijk was 't een heel lange dijk. Er liepen koeien te grazen, en soms moest je een hek open maken. Ze had er best over kunnen klimmen, maar dat wou Tante niet....

Ze vond Tante niets saai, dien middag. Ze maakten een berg van nat zand, en toen deden ze samen het »tunnel«spelletje. Dan moest je tegenover elkaar gaan zitten en elk een gang graven in den berg, en dan ontmoette je elkaar in het midden. Dan ging je een halven slag verzitten en begon

opnieuw Het was erg leuk werk. Maar je moest het

voorzichtig doen, anders viel alles naar beneden....

„Vier tunnels. Zou er nog een tusschen kunnen?" vroeg ze.

„We zullen het probeeren," zei Tante Sofie. Behoedzaam begon ze een nieuwe gang, geheel overgegeven aan het spel. „Voelt u mijn vinger al?"

„Nee, maar het begint erg te bewegen...." Spiedend zag Tante Sofie door het nieuwe gat, dat ze gemaakt had. „Als we 't niet heel voorzichtig doen, stort alles in."

„Ja...." Fransje groef zachtjes verder. Haar tong hing uit haar mond. Haar vingers raakten die van Tante Sofie ... „Hij staat nog," zei deze trotsch.

„We spelen éénig," vond Fransje.

Later gingen ze wandelen, dicht langs de zee. Dat wou Fransje graag. Het liep ook prettiger op het natte zand, vond Tante Sofie, maar toch maakte het haar moe.

„Zullen we nu ergens gaan zitten?" vroeg ze. Ze zocht een plaatsje uit den wind. Fransje leunde tegen haar aan.

Sluiten