Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EMMA, DE BRUID

— Goed.

Toen de meisjes door hun vader naar de kostschool der dames Batti de Bamond in de Rue Rogier te Brussel waren gebracht, en de directrices van plan schenen de meisjes op te nemen in het gewone schoolplan — algemeene slaapzaal, bestaande lesuren, regels van het huis —, waren de twee eens op een avond de dames in hun eigen privé-kamer komen opzoeken.

— We komen enkele dingen met u bespreken, mesdames. Mevrouw Isabelle en mevrouw Mariëtte keken met den

hun eigen welwillenden glimlach op, maar de glimlach verdween weldra van hun gezichten, toen zij den vastberaden ernst dezer eigenaardige, sombere kinderen bemerkten.

— Ik wensch niet meer Reine, maar Irene te worden genoemd. Dit ten eerste. Verder verlangen wij met ons tweeën 'n eigen kamer.

— Ook willen wij niet alle lessen volgen.

— Ziehier de lijst van de lessen, die we willen nemen.

— Verder wordt ons alle mogelijke vrijheid gelaten....

— We gaan uit, wanneer we willen....

— En staan op en gaan naar bed, wanneer we willen.... De stupefactie der dames Batti was zóó groot, dat zij

geen woord konden zeggen.

— Hoort u eens. Wij weten, dat onze vader u 't dubbele betaalt van 't gewone kostschoolgeld....

— Juist omdat we absoluut onhandelbaar zijn, en hij nu van u eischen kon, dat u ons onder streng régime zou houden.

— Hij vreesde, dat u moeilijkheden met ons hebben zou, en betaalt u daarom zoo veel.

— Maar wij willen u dat geld op andere wijze laten verdienen, dan hij heeft bedoeld.

— Mais!.... mes enfants!....

— O, we bedoelen geen kwaad. Integendeel.

— Als u goed luistert, zult u dat begrijpen.

— Kijkt u eens. We zijn kinderen, die zichzelf hebben opgevoed. Onze vader is zeeofficier, en was nooit thuis. Onze moeder.... beteekende niets, en liet ons in alles de

Sluiten