Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EMMA, DE BRUID

Je weet, hij was bij Papa op kantoor. Nu heeft Papa

hem overgeplaatst naar een der Duitsche bijkantoren.

— Dat hoefde toch niet, als J ij - - - -

En de vacantie dan? Neen, Papa is 'n Urm believer van

't gezegde: Uit 't oog, uit 't hart.

— Jullie kunnen natuurlijk niet correspondeeren?

— Neen, daarvoor hebben Isabelle en Mariëtte te strenge orders ontvangen.

— Noem je de Batti's al Isabelle en Mariëtte? Leuk! zei Philippine, die er met benijding aan dacht, dat zij «in gewone omstandigheden» precies even familjaar zouden zijn geweest, en op den eersten dag van hun komst. Maar nu! zelfs onder elkaar spraken zij nooit anders dan van: Madame Isabelle, madame Mariëtte Batti

Zij zuchtte onwillekeurig zoo hard, dat Hermance schrikte.

Arm schepsel, ze leek half dood van verdriet. Om Hans

natuurlijk om Hans, die zoo onverwacht het land had verlaten. ...

Haastig sprak ze verder, om niet te toonen, dat zij dien zucht had gehoord.

— Nu, we zijn jong. Wat maakt 'n jaar uit op 'n hééle toekomst! We kunnen wachten!

— Ja, jij kan wachten, zei Irene, in doffe bitterheid.

— Jij hèbt iets om op te wachten!

— Jij hebt hoop op toekomstig geluk!

Hermance voelde de bekentenis komen, maar zij wilde niets forceeren, geen medelijden toonen, en vooral geen onbescheiden vragen doen....

Om zich te houden, alsof zij niets begreep, zeide ze:

— Hebben jullie gehoord van de engagementen van Emma en Leni Reneveld?

— Ja!

— Hoe gek, hè, dat die niet hébben gewacht!

— Je bedoelt: op Yvo van der Weyden? Maar die heeft hen toch versmaad?

Och! versmaad! hij had een van hen eenvoudig nog

geen aanzoek gedaan. Waarschijnlijk embarras de choix. Hij wist natuurlijk, dat ze allebei doodelijk van 'm waren....

Sluiten