Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EMMA, DE BRUID

— Denk je dat hij dat wist?

— Natuurlijk, welke man zou dat niet intuïtief voelen. Als hij zooiets niet merkt, is hij ook niets waard!

— En bovendien die advertentie, die een van twee toch moet hebben geplaatst!

— Enfin. Ze hebben zich nu, hoogst onverstandig, hors concours gesteld.

— Ze hadden toch kunnen wachten!

— Ze mochten toch hopen!

— Yvo was niet onbereikbaar voor hen!

— Hoe zijn ze nu?

— O, ©ogenschijnlijk heel gelukkig. Vooral Emma. Ik weet niet, of jullie 't je herinneren? maar ze had na Yvo's vertrek wel iets van 'n gekrookt riet. 't Was 'n klagelijk gezicht. Nu is ze weer opgeleefd, opgebloeid. Ze heeft zelfs iets.... triomfantelijks gekregen, iets tartends.... En Jacques en zij kunnen samen heel goed overweg; héél goed. Ze zullen wel gauw gaan trouwen.

— En Leni?

— Die.... Ja, je weet niet goed, wat je aan haar hebt. Ze is vroolijk.... maar.... 't lijkt soms 'n beetje opgeschroefd, 'n beetje onecht. Enfin, ook zij gaat gauw trouwen.

— Tegelijk met Emma?

— Ja.

— Ik zou wel eens willen weten, hoe Yvo die dubbele verloving heeft opgenomen!

— 'n Kennis van Frans, ook 'n zeeofficier, heeft geschreven, dat hij heel somber moet zijn,

— Is 't waarachtig?

In langen tijd hadden Irene en Philippine zich niet zoo geïnteresseerd gevoeld. Het was of hun verstarde hersenen langzaam van een bevriezing ontdooiden. Maar hoe verlossend dit ook aan den eenen kant werkte.... aan den anderen voelden zij daardoor ook te intenser, dat zij nog een kloppend hart bezaten, en vibreerende zenuwen....

— O, zei Philippine gesmoord. Ik benijd Emma en Leni, maar Emma vooral....

— Ik, zei Irene, met haar diepe, lage stem, ik heb ze

Sluiten