Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

MINIATUREN

tig jaar niet hebt kunnen bijbrengen, dat zal mij, denk ik, ook zoo makkelijk niet lukken!"

„Die vergelijking gaat niet op, Henk, dat weet je zelf ook wel. Een pas-getrouwde man tegenover zijn jonge vrouw, of een boeman van een pa tegenover zijn dochter, dat is lang niet hetzelfde."

„Nina heeft pas laat vanavond haar toilet thuisgekregen, misschien valt er nog iets aan te verschikken," verontschuldigde haar moeder.

„Dan had ze een andere jufk moeten aantrekken. Ik veronderstel dat ze er nog wel een heeft," bromde haar vader.

Dokter Crusier knikte. „Ze had er tenminste gisteravond een aan, die haar ook heel goed stond," zei hij. Ook een nieuwe. Ik geloof pastelblauw. Ik wist niet dat ze vanavond weer een andere zou aantrekken. Van vrouwenkleeren heb ik helaas weinig verstand, dat heb ik nu wel gemerkt. Ik zie alleen maar of het iemand goed staat, en haar kleedt alles."

„Komt wel, jongenlief, als je maar eerst de rekeningen te betalen hebt," schertste de oude heer.

Op hetzelfde oogenblik kwam Nina binnen.

Het frappeerde Dokter Crusier, dat ze er nog nooit zóó mooi had uitgezien als nu ze hier naar hem toe kwam, in een japon van soepel neervallend zwart fluweel, waartegen het blank van hals en armen als bezield marmer uitkwam en dat met het rossig-blonde van haar zware haar prachtig contrasteerde. Hij voelde op dat oogenblik, sterker dan ooit tevoren, de verantwoordelijkheid voor het geluk van dit jonge, mooie meisje, dat het leven nog niet kende en zich in vol vertrouwen en zonder eenig voorbehoud aan hem gaf.

„Als ik maar niet te hoog gegrepen heb," dacht hij opeens in een onverklaarbaren twijfel aan zichzelf en zijn superioriteit. „Als ik dit geluk maar waard ben, als ze zich maar geen te groote illusies omtrent mij gemaakt heeft! Want wat bezit ik eigenlijk, ik, veel oudere man en stroeve werker, om deze vrouw gelukkig te maken!"

Hij ging haar tegemoet.

Sluiten