Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

MINIATUREN

volkomen argeloos. „Ik kan nu een poosje rust nemen, als u dat nog noodig vindt. Mijn bestelwerk is af. Maar nu ben ik ook erg moe. Zonder loupe kan ik zelfs niets meer doen."

Hij nam haar mee naar zijn donkere kamer en vond haar oogen opvallend achteruit gegaan, in die paar weken. Hij wist, dat het nu nog maar een quaestie van een paar maanden was, dan zou ze onherroepelijk blind zijn.

Na een opzettelijk gerekt onderzoek zocht hij naar een paar frases om de waarheid niet te flatteeren, noch te verbloemen. Het viel hem moeilijk, want ze begreep hem niet, vast overtuigd als ze was, dat een paar maanden rust, die ze zich nu kon geven, haar weer een heel stuk vooruit zouden brengen.

„Voorloopig dus absoluut niets meer schilderen, juffrouw Lytton," besloot hij, „en bereidt u er op voor dat dit heel lang kan duren. En nooit meer miniaturen, uw loupe mag u gerust op nonactief stellen. Daar zal nooit sprake meer van zijn. Al kan ik mij voorstellen dat uw artistiek succes u verleiden zou om meer te doen dan goed voor u is."

„Heeft u dan wel eens werk van mij gezien, dokter?" vroeg ze plotseling, meer geïnteresseerd voor hetgeen hij van haar werk afwist, dan voor haar oogen.

„Ja zeker, ik heb die twintig miniatuurtjes gezien, die u voor een toilet geschilderd hebt. Al die oud-Italiaansche vrouwenkopjes. Prachtig hoor! Stuk voor stuk zijn ze even mooi. Het is iets heel bijzonders, hoor!"

„Kent u de vrouw, die ze draagt?" vroeg ze verbaasd. „Ja, die ken ik," beet hij stug af.

Ze durfde niet verder vragen, hoe graag ze ook geweten had, in wier bezit haar werk gekomen was.

En terwijl hij haar in de veroordeelde oogen keek, met denzelfden strengen, doordringenden blik, dien hij, bij eenmaal gewekte belangstelling, op iedereen vestigde en die haar de eerste maal al zoo getroffen had, voelde hij zich als het ware verantwoordelijk voor haar ongeluk.

Voor zijn vrouw had ze haar toch al miserabele oogen den genadeslag toegebracht! Om zijn vrouw iets te ver-

Sluiten