Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WAT NIET MEER KON

„Kinderen?" vroeg ze. Hierover had Fransje niets geschreven.

Martha bloosde diep. Verlegen keek ze naar haar zuster. „Nog niet," lachte deze, maar "

Hermien begreep. Ze benijdde Martha. Hoe vol kon haar leven worden, terwijl zij....

Ze sloeg haar arm om haar dochtertje heen. Ze mocht nu zoo niet denken, er was nu alleen maar reden tot dankbaarheid.

Lang kon ze niet blijven. „We wuiven, als de bus voorbij gaat," zei Klaartje, „zal je kijken?" „Allemaal? Opa ook?" vroeg Fransje. „En m'n middagdutje...."

„Hè Doet u 't nou " Ze keek zoo teleurgesteld,

dat hij toestemde.

Met die belofte gingen ze heen.

Hermien had het Tante Sofie trachten uit te leggen, hoe het kwam, dat Fransje zich misdragen had. De oude vrouw

luisterde. Het zou dus uit angst geweest zijn Begrijpen

deed ze het toch niet.

„Want ik dacht, dat ze van me hield "

„Maar dat doet ze ook, werkelijk."

„En ik hield zóóveel van haar "Ze knipte met de oogleden, keek dan strak voor zich heen. Even kreeg de ander een indruk, wat er in dat hart omging. En in de oogen meende zij iets te lezen van vrees voor de komende eenzaamheid.

Bij het weggaan, schuw, als schaamde zij zich voor Hermien, drukte Tante Sofie een kus op Fransje's voorhoofd. Het kind sloeg de armen om haar hals. Wat zou ze Tante in een tijd niet zien, in een heel jaar....

„Bent u heusch niet meer boos?"

„Nee, Fransje."

„Ik mag nog eens komen, hè?"

„Ja kind."

Ze bracht hen tot het hekje. Ze hielp Hermien met den koffer. Toen ze instapten riep ze nog: „Zal je goed je best blijven doen met eten?"

Sluiten