Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

Met een pijnlijk vertrokken gezicht daalde Jo het trapje af.

— 'k Zal haar een poosje meenemen, ze is zoo alleen, zei Tilly tot Coba, die hen vanuit het keukentje zag gaan.

— Goed, dat is heed goed, vond die, knikkend met 't spitsige vogelkopje en aanstonds vertelde ze aan h'r man, dat die sjieke vriendin Jo was komen halen en dat die nu een poosje bij haar bleef. — Dat zal haar opfleuren.... dat zal het. Ach, die arme stakkerd ook.... ze is zoo geslagen.

Kinderen te hebben, peinsde ze, is een weelde, een zegen van de hemel.... ze te verliezen, is er schrijnender leed?

XXII

Gerard duwde zijn koffer in het net. — Hier, Kit, geef je vrachtje maar. Lola, je mailkoffer.

Lou Danila nam de bagage van Nine Buis over. — Als de dames nu maar willen intreden, deze coupé is gereserveerd.

Wat ben je hoffelijk, zei Kitty. — En dat op de vroege morgen.

Dat vooral in aanmerking genomen mag je 't dubbel op Prijs stellen, zei Lou, kwalijk een geeuw onderdrukkend. Vroeg opstaan was niets voor hem. Zoo erg vroeg was 't nu wel niet meer, maar geregeld lag hij toch om deze tijd nog °p een oor.

Een restauratiewagentje reed aan.

— Molleboonen.... heb je molleboonen? vroeg Nine aan t joggie, dat aan de boomen bengelde. Ze wilde er gister al koopen om in de trein wat te knabbelen te hebben, vergat het natuurlijk. Gelukkig, 't ventje had ze.

— Geef mij een rol chocola, zei Kit. Lola moest gebrande amandelen.

Met hun inkoopen stegen ze in. Kit en Lola bezetten elk een hoekje.

— Watz ijn we vroeg, klaagde Lou, — 'k Had waarachtig nog een half uurtje kunnen maffen.

Maar 't was nu tijd. De deuren gingen dicht, de trein vertrok, richting Amsterdam.

— Daar gaan we, zei Gerard en stopte zijn pijp.

Sluiten