Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

OP DEN TWEESPRONG

Hij trok een stoel bij voor zichzelf en terwijl hij zich naar haar overboog, nam hij haar hand en keek haar aan met stralende oogen.

„Eerst lachen!" zei hij op warmen toon. De roes van vreugde, die zijn geheele wezen scheen te doortintelen, deed hem de consequenties van hun liefdeserkenning licht achten en de moeilijkheden, welke er nog mochten komen, aanvaarden met goddelijken moed. En toen haar innig geluksgevoel zich weer ophief onder het besef van zijn groote liefdeskracht, fluisterde ze:

„Lachen! Ik heb daarnet gehuild van geluk! — O, Bob!

als je alles wist als je wist, hoe ik om jou hoe

ik om ons geleden heb."

„Dat weet ik, mijn kind! En als nummer één van 't program, dat we nu moeten opmaken, geldt dus — daarover zijn we 't nu eens — dat we voor 't vervolg.... Nu, wat denk je, wat zullen we doen? Zeg het, zooals ik het vroeger dikwijls zei, — weet je dat nog?"

„Dat we van elkaar zullen houden, wat er ook gebeurt!" zei ze, terwijl een blos van blijdschap haar gelaat overtoog, toen ze aan zijn hoofdknik zag dat het dat was, wat hij bedoelde.

„Juist! dat willen we, — van elkaar houden, wat er ook komen mag! En nü kunnen we dat, is 't niet, Mary? We hebben in het diepst van ons hart — wat er ook gebeurd is —, we zijn onze liefde voor elkaar blijven koesteren als het beste — als het eenige — als de liefde, die er maar eenmaal kan zijn in een menschenhart, — zóó geloof ik het!"

„Ja!" zei ze met trillende lippen, „zóó is het! Ik heb misschien...."

Hij boog zich over haar en kuste de beperking weg, die haar op de lippen lag.

„Dit is alles, mijn kind! Hier is geen sprake van meer of minder, — het is er, of het is er niet — ja of neen! En van jou »ja« was ik al overtuigd, toen ik vannacht op weg was hierheen!"

Zij streelde zijn hand; ononderbroken gingen haar vin-

Sluiten