Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE VERRE PRINS

de ontruimde kamer, het kortgeknipte haar geheel verborgen onder een groote, grijze pruik. Alle onnatuur, alle opgeschroefdheid is van haar afgegleden, Amke vindt voor het eerst iets sympathieks in haar.

Als Mariechen voor de tweede maal terugkeert, heeft ze een los hemdje aan met een van gouddraad geborduurden Griekschen rand. Een sluier van goudgaas, waarin rozen zijn gestoken, verbeelden lange gulden haren. «Moment musicale« heet deze dans en Mariechen zweeft over den vloer als een fluitende elf.

De derde dans is een Turksche haremdans. Het danseresje draagt een inktblauwe zijden jurk en sluier. Om het middel sluit een witzijden band met een strik op den schoot.

„Het is magnifiek," juicht Esther. „Hoe heet de volgende, Emil?"

„De dood van den zwaan," zegt Paul. Hij wil niet onder de bekoring komen van die heks.

„Allemaal naar het balcon," commandeert Lodewijk. Als hij de gordijnen weer opentrekt, is zelfs Paul onder den indruk. Tegen den achtermuur hangt een zwarte lap neer; de kamer is zoo goed als donker, alleen de kaarsen in de pianoluchters branden. Eva speelt een slepende melodie. Mariechen heeft een kapje op en draagt een jurk met veel witte losse flarden; ze houdt de armen en het lichaam gekromd en voert er bewegingen mee uit, dat ze volkomen het beeld vormt van een statig voortdrijvenden zwaan op koel, geheimzinnig water. Als er een schot valt — niemand weet van waar, maar allen schrikken en krimpen ineen — bezoedelt een roode vlek de blanke veerenborst. De kop verwringt in doodsstrijd, de stervensgewonde vogel mindert van vleugelslag, draait eenige malen wankelend op dezelfde plek, als een tol die niet op zijn plaats kan blijven, en zijgt dan langzaam neer met de vleugels gespreid. Ieder houdt nog even den adem in; dan klateren applaus en rumoer op en Amke neemt zich voor, de flirtpartijtjes in de stad niet zoo zwaar meer te laten wegen en de zitjes in de lunch genietbaar te maken door gesprekken over muziek en dans.

't Is al eenige uren na middernacht als Amke, zoo goed en zoo kwaad als het gaat, den salon een beetje aan kant

Sluiten