Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VRIJ EN ONVRIJ

»Drie maanden kan ik hoogstens wachten, anders word ik gek« — het waren de woorden, die Henk dringend tot afscheid aan het station haar had meegegeven op reis. En toen ze dan naar haar vaders atelier de trap opging, kwam in het halfdonker van een reeds herfstigen zomeravond een ander gezegde van Henk om nieuwe aandacht vragen: »'k heb een hartstochtelijk karakter, daar moet ik rekening mee houden«.

Een oogenblik stond het meisje stil, de smalle voeten in den ouden Deventer traplooper en haar oogen gevestigd op de broeiend-warme kleurmengeling der Perzische kleeden, waarmee de gangmuur langs de trap geheel bedekt was.

Wat al die Haagsche jongemeisjes-jaren niet hadden gekund, in de afzondering met enkele bevriende families doorgebracht, hadden de enkele weken daarginds verricht: de eerste onthullingen van zinnenleven waren in haar kuische meisjesvoorstellingen gedrongen en op wat haar de verschijning van een gansch nieuw wereldaanzicht leek, kon ze niet uitgepeinsd raken.

— Hartstochtelijk — 't woord werd hier thuis nooit gebruikt. In boeken, ja in boeken stond het; maar dan bedoelde het: hevig, sterk; hartstochtelijke kleuren bijv.

En toch was het de waarheid — alles wat Henk haar had verteld op de heiwandeling. Allerlei uitleggingen afgebroken door zijn: »zie om je heen, laat je niets wijs maken«. —

Eens had ze in 't midden gebracht: »Maar vader, die kan wèl leven zonder vrouw, die treurt nog altijd om moeder«...

Dadelijk had Henk zijn repliek gehad.

»Je vader lijkt me een halve heilige,« had hij gezegd.

O, wat klonk dat prachtig, al mocht dat »halve« er nog wel af. 't Gezegde had plotseling het restje wantrouwen in Henk's onthullingen weggenomen, doordat het den warmen onderstroom in haar hart geraakt had: de liefde voor haar vader — die stroom, die vloeien bleef onder al de verbijsterende draaikolken waarin ze plotseling was opgenomen.

Toen Jet op het atelier vertelde: 'k ben verloofd, en haar vader in den loop van het gesprek met uitdrukkingen aan boord kwam als «het-volle-leven» en «een-uitgegroeidmensch» — het laatste wilde ze worden en het eerste had

Sluiten