Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VRIJ EN ONVRIJ

koude, strakke, dat maskerachtige van d'r beenige gezicht.

,,Jij bent nog magerder geworden," zei Huibert droog, waarop zij onmiddellijk troefde: ,,en jij nög aardiger."

„Reinier niet thuis?" vroeg hij, en zijn matte stem hoorde hij na 't urenlange zwijgen echoën in de gang, waar hij, op weg naar zijn vader, dezen de trap zag afkomen, hem tegemoet. En met het schouwspel van den tengeren, rustig bewegenden man tegen den muur der warmkleurige Perzen week voor 't eerst die kille onverstoorbaarheid van zijn thuiskomst. Een blosje, de onwillekeurige getuigenis van emotie en liefde, trok op in zijn wangen. Doch nu greep ook onmiddellijk het besef zijner gevoelsoverrompeling naar wapenen, want het gevreesde oogenblik zou nader komen en dat moest hem sterk vinden.

Want naar Berlijn terug ging hij, daar een technisch bureau vestigen met Karl, Gretchen's broer.

De stille verstoktheid van zijn plan deed hem na wat losse woorden over de reis, als een slaapwandelaar door het huis loopen. Op zijn studeerkamertje belandde hij, een jeugdportret zijner moeder hing aan den wand. In zijn heimweeachtige onbestemdheid bleef hij er een oogenblik voor staan. Het portret had de indrukken, die hem van zijn moeder nog gebleven waren, langzamerhand verdreven. Uitgewischt als persoonlijkheid, leefde zij nog slechts als een vriendelijke stemming in hem. Huibert wendde zich van het portret weg: gelijk alles op dit kamertje was ook dit portret hem onvertrouwd geworden; een plaat van het laatste lustrum, de aan den wand geprikte foto's van Laga-ploegen en Apollo-uitvoeringen, verwekten zelfs een tegenzin in hem.

De machtige Berlijnsche sensaties deden dit alles nietig schijnen en ijl, ijl en leeg als de lucht hier was.

Losgeglipt was hij van heel het Delftsche studentenleven, dat welbezien een kinderachtig jongensleven was.

Zoo losgeschoten uit heel zijn vroeger leven, als een boot, oogenschijnlijk stevig in ontelbare halmen van het oeverriet verward, op één nacht wegdrijft, als niet een enkel stevig touw haar houdt.

Bevrijd leek Huib zich hier op dit eigen, oude kamertje

Sluiten