Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EMMA, DE BRUID

nu niet over spreken, dat is voorbij.... dat begint voorbij te zijn.... maar toen.... waren.... Leni en j ij....

— Oók ongelukkig! viel Emma haar triomfantelijk in de rede. Maar je ziet: we zijn 't nü niet meer!

— Maar

Ips durfde uit bescheidenheid niet verder vragen, maar Emma glimlachte, en liet haar naast zich zitten, om «eens met haar te praten».

— Meisje, zei ze, ik heb geen enkele reden, om me tegenover jou te verbergen, vooral waar ons geval zooveel analogie met dat van jullie vertoont. Ja, — evenals jullie hielden Leni en ik van dezelfde man. 't Is vreemd, maar dat schijnt bij zusters méér voor te komen. Ja, Ips.... toen Yvo naar Indië ging, zonder zich te declareeren, waren we zóó radeloos ongelukkig, dat we niet wisten, hoe dat te overleven.

— Maar jullie konden toch altijd wachten, jullie mochten hopen!

— Ooh, je bedoelt, dat bij jullie de verwachting, de hoop geheel was afgesneden, maar, wat doet dat er eigenlijk toe. Wij waren immers overtuigd, dat Yvo niet van ons hield.

Toen.... kwam Jacques in m'n leven, en.... ik heb hem alles eerlijk verteld.

— Heb je dat durven doen?!

— Ja!

— En....?

— Hij was onuitsprekelijk goed en lief tegen me, en troostte me, en zei, dat er géén smart op de wereld was, die niet door de tijd werd verzacht,

— Zei hij dat?

— Ja, En ik geloof, ik weet, dat hij gelijk had. Ik lijd nu niet meer!

— Is dat de waarheid?

— De absolute waarheid. En met Leni is 't precies 't zelfde gegaan.

— Heeft zij óók.... ?

— Neen, aan Alfred heeft ze niets verteld. Maar ze is toch gelukkig; dat merk je wel.

Emma voelde zich innerlijk gedrongen, om Ips te vertel-

Sluiten