Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VAN HET NOORD-LIMBURGSCHE LAND

zun van oos jonges ok gennen huiteren aap kriege

kiekte geei mer nao ow êges.... die fliertse lachen ow net zo goed uut.... ge most mer es wejete, wat z'ow gisteren aovend achter owen rug vur de gek gehalden hebbe.... geei bint het daor ok lang nie alle jen, bild ow mer niks

ien Cn doew koste van erremoei wel nao de spinning

gaon, mer as wééi d'r gewist wón, dan zu'n die vrollie

nie zo gek mit ow gedaon hebbe "

Ja, de dochters van 't Spraoneveld hadden den vorigen avond de spinning niet kunnen meemaken, omdat zij thuis slachtvisite hadden. Dat had Wullem wel gehoord. Maar ze waren niet mooi en lieten hem daarom volkomen onverschillig. Dat zij het verloop van den spinavond in geuren en kleuren hadden hooren vertellen en nu alleen bewogen werden door jaloerschen spijt, begreep Wullem best, maar ook dat kon hem allemaal niets schelen. Wat hem zat te wringen, waren de gezegden in betrekking tot de megjes van den' Witjesboer. Met zijn eigen gedenk zweepte hij zijn kwaadheid op tot een roes van knarsende woede, zoodat hij om lucht voor zijn spanning te vinden, op de kar staande zijn paard striemde met het leidsel, dat het brieschend begon te steigeren en hij al zijn krachten moest aanwenden om het in bedwang te houden. Ver scheidenen, die ook met veldarbeid bezig waren, zagen het:

„Wat zeui Wullem mankiere.... heei brikt nog es de

nek mit die wilde knol! "

Maar dien avond ging het in de herberg van den Witjesboer woest toe. Wullem trakteerde het eene glas bier over het andere, en blijkbaar zochten de drinkers een aanleiding om onder de herrie van een ruzie den heelen boel kort en klein te slaan, want geen enkel voorwerp lieten zij op zijn plaats. Wat aan den muur hing, trokken zij eraf en vernielden het; de leege bierglazen lieten zij kwasi per ongeluk in scherven vallen of versplinterden ze met hun stampende hakken, die het lallend gezing accompagneerden en hingen dan kinkelig op hun stoel te lachen; zi, liepen lawaaiend de gelagkamer in en uit, en zwaaiden met

2) waren.

Sluiten