Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

KRONIEK VAN HET TOONEEL

Schoonhoven, mevrouw Poolman, mevrouw Pauwels-van Biene e.a. er aan verbonden waren!

De tweede voorstelling, waarmede het herrezen (althans in naam herrezen) »Neêrlandsch« débuteerde, was een zoogenaamde «artistieke daad» (maar behoorden eigenlijk alle tooneelvoorstellingen niet artistieke daden te wezen?), n.1. die van Shakespeare's »Love's Labour Lost«, vroeger door »Het Ver. Tooneel« reeds als »Veel Gemin, geen Gewin« opgevoerd, thans opgediend als »Liefde's Lief en Leed«.

Waarom juist deze eersteling van Shakespeare werd gekozen, weet alleen de heer Saalborn vermoedelijk. »Love's Labour Lost« bevat in zich embryo's van véél situaties en conflicten van zijn beste latere stukken, maar ook zéér veel, dat 20ste-eeuwers moeilijk meer genieten kunnen. Vooral de laatste tafereelen niet. Men moet éven zijn kinderlijke jeugd-hart terug zien te vinden om zonder al te geringschattenden glimlach geduldig deze geschiedenis te blijven aanzien van een vorst en zijn drie edele vrienden, vastbesloten zich drie jaar lang van de liefde te onthouden en zich slechts aan de studie te wijden, wier besluit, na een eed nog wel, door de eerste de beste vier vrouwen, die hun onder de oogen komen, direct op 't eerste gezicht al vernietigd wordt. De verstoppertje-scène van Biron en zijn drie, allemaal even verliefde, vrienden en de Moscovieten-maskerade kunnen nog alleen maar genoten worden door een publiek, dat in de zaal even groote kinderen is geworden. »Spannungslos, steif, langweilig, unaufführbar« heeft Julius Bab in zijn beroemde Shakespeare-boek dezen eersteling van Shakespeare genoemd, die in Duitschland dan ook al heel gauw van 't repertoire verdwijnen moest. Ik zou al deze adjectiva willen veranderen in één: «kinderlijk». De groote verdienste van Saalborn is, dat hij dit «unaufführbare» opvoerbaar heeft gemaakt door er een tempo in te brengen, dat wij hier in Nederland maar hoogst zelden te genieten krijgen. Het was een waar genot te hooren, hoe de dialoog hier was als een raketten-spel van woorden, bliksemsnel elkaar toegeworpen en weer teruggekaatst. Ook de «Ausstattung» was bizonder smaakvol gelukt, met sobere middelen, waarvan een groen grastapijt met verstelbare prieelen en enkele cypressen als achtergrond, de hoofdbestanddeelen uitmaakten.

Met Tourniaire Jr. als een Dikkop van onweerstaanbare koddigheid, een Spanjool van Jules Verstraete als een combinatie van een mislukten Don César de Bazan en een Don Quichotte, en een kwikzilver-bewegelijken page als Marie Hamel, was Saalborn alvast zeker van een onbedaarlijk lachsucces, dat zich nu en dan in open doekjes uitte.

Met de prinses en haar drie joffers, uitgedost of ze in het Marie Antoinette-tijdperk leefden, en met een air en een geste ■of ze porseleinen, bewegelijke poppen waren van een Blaue

Sluiten