Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VRIJ EN ONVRIJ

en ik kan 't ook niet. Die herfstlucht aan zee is verrukkend, maar als ik niets dan zulke daken met gore pannen voor mijn neus had gekregen, was ik net zoo tevreden geweest."

„Nou ja," besloot Reinier, want met dit doorslaan kwam hij niet verder en kleintjes dacht hij: waarom ik de Greco's mooi en het graf van Napoleon niet mooi mag vinden, heeft hij met dat al niet gezegd. — Hij liet de kunst weer eens los en zich plaatsend vlak voor 't raamvlak, peinzend uitziend op de lucht, begon hij:

„Vader is bezorgd over Jet, om die krankzinnige verloving; hij is fysiek niet sterk meer, wat kunnen wij doen? Naar oom Arnold en tante Celine om raad gaan zou hij me, geloof ik, kwalijk nemen. De nichtjes Stanny en Jeanne zijn zoo heel anders opgevoed dan onze Jet, die eigenlijk meer groot gegroeid is zonder veel leiding. Vader gelooft juist in die weinige leiding; ieder mensch ontwikkelt zichzelf, zei hij me eens. Ik twijfel daaraan, want met Jacques van den Bogert ^zou 't mis gegaan zijn als Oom niet had ingegrepen."

„En nu is hij commies bij de posterijen," viel hoonend Huib in. „Wat een goddelijk lot, als je zoo'n leiding-gevenden vader hebt. En de nichtjes blijven nog zitten aan 't eind, omdat ze verzuurd zijn met zoo'n lammen vader. Arnold haat hem. Met onze Jet ben ik het nooit eens, maar

nu vind ik toch, dat ze gelijk heeft, als ze doorzet

Trouwens 'k wil zelf weg, 'k ga weer terug naar Berlijn, 'k sjees uit Delft."

Als een boei de zee in, gooide Huib zijn plan er uit; 't was nu gezegd. Slechts werd de vreugd om deze eerste bevrijding bedorven door Reinier's droevig neertrekken den mond, de verstilde oogen, grijs en groot tegen 't waswitte voorhoofd aan. „Vader," prevelde hij, ,,'t is zonde voor vader." Hij prutste met een zakdoek en Huib wist dat hij huilde; Reinier had daar vlug last van.

In Huib zonk een terugslag neer op zijn toekomstdroomen; met neergewend hoofd draaide hij wat aan een knoop van zijn vest.

Dat duurde zoo even tot hij zijn oogen op den duister

Sluiten