Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EMMA, DE BRUID

En aan die smeekbede van den man, dien zij toch met al den hartstocht harer ziel had liefgehad, had zij weerstaan?. ... Houd je dan, liefste, van mij?

Het jubelde in hem op.... en met zijn van emotie ijskoude hand vatte hij de hare, en keek haar aanbiddend aan:

— Jacques.... jongen.... zei ze ontroerd. En hij las voort:

....verbreek je verloving, en maak mij gelukkig, mij, dien je toch óók liefhebt, Emma; anders had je nooit die advertentie kunnen plaatsen, want jij hebt 't gedaan, nietwaar?....

— Dat is niet fair, ontsnapte Jacques ondanks zichzelf. Hij, altijd zoo voorzichtig en tolerant in zijn oordeel, kon dezen uitroep nu niet weerhouden.

— Ja! lachte Emma hard. Dat dacht ik óók!

Emma, ik wacht! Laat me niet te lang op je antwoord wachten!.... ik heb je lief!

Yvo.

— Zoo zie je! riep Emma met onnatuurlijk glinsterende oogen. Ik had maar één hand uit te strekken gehad!

— Hoe kan ik je danken voor zóóveel loyaliteit jegens mij?

Zij lachte opgewonden.

— En geloof je nu nog niet aan m'n liefde voor jou! Hij stortte zich voor haar neer op de knieën:

— Ja, nu geloof ik.... ik weet niet, hoe, maar ik geloof, ik geloof!

Den altijd kalmen Jacques zoo buiten zichzelven te zien, deed een schok van emotie door haar henen gaan.

— Kom, sta op, fluisterde zij. En neem die brief en bewaar 'm.... en herlees 'm in momenten van twijfel.... en bedenk altijd, dat ik maar één hand heb uit te strekken gehad en.... niet heb gewild!

De laatste fiere woorden klonken als een jubelkreet, en

Sluiten