Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE VERRE PRINS

lang heeft meegedragen. Haar verleden valt van haar af als een rottend lid en een nieuw leven breekt open.... breekt stralend open.

Ondanks de soms voorgewende, soms echte boosheid van Bergsma springt eiken keer, dat hij Amke na een visite uitgeleide doet, het kleine kinderfiguurtje uit de nis van den corridor.

,,'t Is of u een tooverfluit bespeelt," zegt hij lachend, ,,ze weet precies welken dag en welk uur u komt."

Hij luistert dikwijls vermaakt naar het gesprek en heimelijk is hij zijn kleine meid dankbaar, dat ze hem helpt. Amke's aandacht van zichzelf af te leiden. In korten tijd worden Amke alle poppen voorgesteld, prentenboeken onder den neus geduwd, moeilijke spelfiguren getoond, met behulp van moeder gelegd. Een nieuwe jurk voor Georgette, door moeder genaaid, moet bewonderd. Moeder is achter de stijf gesloten deur in de nis. Amke is schuw voor die deur en tegelijk voelt ze een vreemd verlangen, eens met mevrouw Bergsma kennis te maken. Ze heeft den naam heel trotsch te zijn.

Eens, als de dokter boven blijft en Amke met een heel poppen-ameublement in haar schoot op de bovenste traptrede zit, vraagt ze het kind:

,,Hoe heet je?"

„Vader zegt Wim of Kees of Boefje, maar ik heet eigenlijk Truus."

Het ligt Amke op de lippen, nu ook maar te informeeren, hoe de vader heet. Ze onderdrukt echter die opwelling en wordt er boos om op zich zelf. Hoe kan ze zoo iets onzinnigs uitdenken, een kind te willen polsen!

„Dag Aart, dag booze Aart," roept Truusje op een keer uitdagend, als de dokter haar werkelijk boos naar binnen heeft verwezen.

„Rakker," zegt hij met een glimlach. Hij vertelt Amke, hoe zonnig een kind in huis is, hoe haar leuke invallen en originaliteit hem vermaken. Hoewel dit in 't geheel niet voor Amke's gezondheid noodzakelijk is, vertelt hij meer: hoe zijn leven vroeger geweest is, hoe hij het zich gedacht

Sluiten