Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VREDE OP AARDE, IN DE MENSCHEN

spreken, op te geven? Waarom kon hij zijn hunkering niet bedwingen, waarom dat verlangen niet onderdrukken? Wat was hij begonnen? Waarom niet in de stad gebleven, waar de groote menschenmassa hem opslokte, waar niemand hem opmerkte of notitie van hem nam.... God, dat verlangen! In de gevangenis was het gekomen: dat groote verlangen naar moeder, naar 't dorpje, naar de vrijheid! 't Was soms zóó heftig geweest, dat hij het had uitgegild van spijt en berouw, omdat nu alles weg was, verloren leek, hem niets meer restte! De bewaker was dan gekomen om hem te waarschuwen zich rustig te houden, wat te kalmeeren, en hij had zich dan bedwongen, maar in hem had het daardoor nog heftiger gekreten dan te voren Vijf jaar was

het zoo doorgegaan, vijf lange, lange jaren moesten doorworsteld worden. Ja, hij was wel zwaar gestraft, hij had nu zijn boete gedaan.... In een krankzinnige rusteloosheid had hij gewacht op zijn in-vrijheid-stelling. Dag in, dag uit had hij er naar gehunkerd, tot het eindelijk gekomen was. Wankelend was hij de straat opgeloopen, hij had de heele wereld wel willen omarmen.... Vrij, vrij,

vrij Luid had het in hem gejubeld. Doch de komende

gedachten hadden elke vreugde weer gebroken.... Hoe moest hij moeder onder de oogen komen? Waarom de pijn te ondergaan weggejaagd te worden? Waarom moeders rust te verstoren? Zouden ze wel weten, dat hij den dag vóór het Kerstfeest vrij kwam? Ze hadden hem niet geschreven en niet bezocht, 't Was zijn eigen wil geweest. Op den eersten brief had hij geantwoord, bitter en hard, dat ze niet weer moesten schrijven, en evenmin hem moesten bezoeken, dat hij dood was voor hen, dat hij nóóit, nóóit weer zou terugkeeren. En bijtend had hij er bijgevoegd: »Men denke en spreke van de dooden slechts goed«.... Ze hadden aan

zijn verzoek voldaan maar hij had er later wel jaren

leven voor willen geven om dat weer ongedaan te maken. Toen was hij nog overtuigd geweest van het grievende onrecht hem aangedaan, maar nü wist hij wel beter: de schuld lag bij hem, alleen bij hem. Als hij geluisterd had naar de raadgevingen van vader, dan was het niet zoover met hem gekomen, maar hij wist het immers beter.... Nu wilde hij

Sluiten