Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

KRONIEK VAN HET TOONEEL

doenlijk van goedige zieligheid. Als zijn vrouw naar de bioscoop is, laat hij zich door een vriend overhalen om stiekem een uurtje uit te knijpen naar een feestvergadering, en als hij terugkomt drinkt hij met dien vriend te veel appelwijn en wordt smoordronken. Bovendien laat hij zich door zijn jongste dochter overhalen om haar stilletjes te laten trouwen, door een caricatuur-dominé, met een jongen man die vrouwlief niet aanstaat. Natuurlijk tableau, als zij dan thuiskomt en de vaat is niet gedaan, maar Bumpstedje is veel te lollig door den appelwijn om het erge van de situatie te beseffen, en er volgt een scènetje waarin Musch wonderen doet van fijne koddigheid. In de derde acte komt het uit dat de ideaal-held Armstrong niets dan een oplichter en valsche munter is, zoodat de eerst zoo bazige heibei-vrouw als een lammetje vernederd zit, en het is alleen al een gang naar den schouwburg waard om te zien, hoe Bumpsted-Musch nu de baas wordt en triomfantelijk in de huiskamer een sigaar opsteekt!

Er zouden tal van bladzijden noodig zijn om al de fijne trekjes op te halen, waarmede Musch den pantoffelheld typeert en voor het publiek doet leven. Vooral zijn loopje doet het hier, en een allerkostelijkst sollen met een warmwater ketel, en een, als hij in den knoei zit, uittrekken van zijn vingers.

Het Amsterdamsch Tooneel gaf, £ grand spectacle, met maar even tachtig menschen op het tooneel, een Duitsch stuk »De Affaire Dreyfus«, van Rehfish en Herzog. Het is het procesDreyfus waar het om gaat, Dreyfus zelf komt niet ten tooneele. In dit sensatie-successtuk ziet men Verkade als Esterhazy vermomd, en van Dalsum als Labori, en Sternheim als Zola, en Eerens als Jaurès, en Huf als overste Picard, en tal van anderen als Du Paty-de Clam en majoor Henry en generaal Boisdeffre enz. enz., en kapper en grimeerder bereikten hier verrassende resultaten. Wij waren in de couloirs van de Chambre des Députés, en in de zitting van het Gerechtshof waar Picquart Du Paty-de Clam zijn beschuldiging in 't gezicht slingerde. Kortom, het was een sensatie van belang, net als in zooveel films met spannende gerechtszittingen en natuurlijk vond het publiek, dat dol is op zulke sensationeele scènes, het allemaal erg prachtig. Geen plaats was in Den Haag onbezet. Ik weet er geen anderen term voor dan wat het volk van een lekker spannende film zegt: »reuze-reuze-reuze«.

Het is nu eenmaal een feit: wil men de schouwburgzaal vol krijgen, dan moet er blijkbaar van alles gebeuren waarbij de acteurs hem als in den goeden ouden tijd, hartig van Jetje kunnen geven, en waarin niet de schoonheid, maar de zenuwachtige spanning het pulbiek met roode koppen van meeleven geboeid houdt. We hebben het met »Het Proces van Mary Dugan« gezien, en zien het nü weer met de Dreyfus-affaire.

Sluiten