Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET MASKER.

115

maar ik heb u nog niet herkend en ik vrees dat u gemaskerd althans wel een vreemde voor mij zult blijven.... Als we eens wachtten tot na démasqué

— Ik heb u reeds gezegd, klokslag twaalf verdwijn ik, dus dan..

— Als in een sprookje, u lijkt wel een manlijke asschepoes, ridder tot middernacht, maar dan is de toovermacht verbroken. Ik zou die fee maar over halen, dat ze u wat langer vrij af gaf, zoo'n riddercostuum staat u wat goed!

Jong-vroolijk lachte zij, haar oogen steeds gevangen in de zijne, die haar trokken, vreemd, sterk, steeds weer.

En toch verried geen enkel gebaar, geen enkele eigenaardigheid, geen woord, geen hoffelijkheid zijn persoonlijkheid aan haar.

Wie is hij, wie kan hij toch zijn! Haast iedereen heb ik ontmaskerd maar hem.... en toch amuseert het me, dans ik liever met hem dan met een van de anderen.... dacht ze met een blik over de dansende, pratende en lachende paren, die haar voorbijgingen, bewonderend haar mooie gestalte in het losse kleed.

Ze hadden veel gedanst samen, prettig gepraat, gelachen en nu was 't op slag van twaalven en zou het botweg uit zijn. Dat mocht niet, besloot ze.

Een roode, lenige Mephisto-figuur met vleugelvormigen schoudermantel kwam hun kant uit.

Dureau zag het, wachtte een definitief antwoord op zijn verzoek.

— Mijn fee is onwillig, zelfs geen minuut langer gunt ze mij de pret.... zei hij alleen.

Vlak bij was het duivelscostuum, één vleugel wijd met majestueus gebaar

— Kom, zeide zij, zonder aarzelen haar hoog ontblooten arm op zijn breede fluweelen opslagen leggend, onze dans is zoowaar al begonnen en 't is nog al de laatste.

— Dank u, zeide hij, haast toonloos.

Toen ze wegwandelden, fluisterde ze haastig....

— Nu verwacht ik ook, dat ge niet heengaat.... ik wil u toch zien, ik wil toch zien wien ik zooveel dansen heb weggegeven, daar heb ik toch recht op. Weet u wel, dat ik met u meer gedanst heb dan met een mijner vrienden. U zult u dus voor mij wel ontmaskeren ....

Sluiten