Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

TWEEDE VEOUW.

159

teloos; maar straks, zij met hun beiden, zij en haar kind, zouden ze sterker zijn dan ooit die andere was geweest!

In vervoering bhkte ze naar de huishoudster, die, de ruwe werkhanden in den schoot, in den aanduisterenden tuin staarde.

De stroeve stilte werd nu enkel verbroken door het klagend windgehuil, dat allengs aanzwol in kracht, onderwijl in de donkerende kamer zwijgend de beide vrouwen zaten elk in de eigen gedachten verdiept. Totdat het ontsluiten van de voordeur Josien verheugd deed opspringen. Herman!

De lampen waren allen ontstoken, de oude kamer met haar zwaar-eiken zoldering werd er veel vertrouwelijker door, terwijl het loeiend windgerucht daarbuiten nog de stemming verhoogde van een echten knussen winteravond.

De oude Martha ruimde de tafel al weer af, dekte die dan geheel weg onder het ver afhangend effen-pluche tafelkleed met lichtbewerkten rand en verliet de kamer met haar dompen stap. Josien drentelde nog wat rond, genietend van de behagelijkheid hierbinnen, het booze weer buitengesloten, Herman bij haar.... Maar dan herinnerde ze zich haar belofte, en ze ging naar de piano, ontsloot die en stak de beide kaarsen aan.

Dadelijk zette Hattinck zich naast de piano neer.

Josien knikte hem toe, en begon zacht te preludeeren. Hij luisterde, geheel verzonken in aandacht; zijn regelmatig profiel werd beschenen door den gelen kaarsschijn, zijn oogen namen een gespannen uitdrukking aan. Zoolang haar spel duurde verroerde hij zich niet, eerst nu Josien eindigde, bewoog hij zich in zijn stoel en vroeg:

— Je houdt toch nog niet op ?

Opnieuw zette ze zich tot spelen. Ze ging geheel erin op, in een warmen drang alles voor hem te doen wat ze kon. En terwijl ze hem luisteren zag, de oogen half geloken als deinde hij weg op het getokkel der tonen dat klonk als het getrip van voetjes, doorsidderde haar weer het zegevierend besef van dien middag

Bij haar hoorde hij, zij bij hem die andere kon hen niet

scheiden!

— Nog meer? vroeg ze, het hoofd naar hem omwendend, de handen rustend op de toetsen.

Sluiten