Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ALS GESTORVEN.

DOOR

HELENA RIP.

Het vroor! Op de ruiten binnen, strekten zich doorschijnend de bloemen in wonderlijke vormen, krulden zich kwistig sierlijke veeren en drupten diamanten in lange parelvormen op het transparente witte veld, schitterend door het maanlicht dat het zilver bescheen.

In het voorste gedeelte der kamer was het schemer door het blauwig-witte licht dat binnendrong; nog getemperd door de bevroren ruiten.

In de verste hoeken doken de meubelen weg in het duister, doch in de glazen uitbouw in den tuin teekende zich massief de groote vleugel, zwaar, donker meubel, waarop blank en rustig het gelaat belicht, de marmeren vrouwenbuste zich spiegelde in het zwarte vlak.

Een kleuren symphonie van zijden kussens, bijeengeschikt op de breede rustbank, leefde op in de somberheid en noodde tot rusten in dien spaarzaam verlichten hoek naast het sombere, zwijgende instrument onder die tooverachtige ruiten met hun grilligen overvloed van door onbekende hand geëtste lijnen en figuren. Zij lokte tevens tot mijmeren over het zacht opglanzende schoon in het marmeren vrouwengelaat.

Iets van melancholische poëzie omzweefde de stoffige meubelen, die sinds jaren stonden onaangeroerd en eenzaam In het ver trek, waar de menschelijke stem was gestorven en waar de eenige afwisseling nog was, het volle, heldere zonlicht, dat het stof omtooverde in zilverig poeder en het kille duister van den nacht met soms het bleeke licht der maan, liefkoozend omhelzend de verlaten, koud-witte vrouwebeeltenis. Verdorde bloemen, vergaan tot^onooghjke stofnesten, omvlokt met fijn spinweb in Sèvre

Sluiten