Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ALS GESTORVEN.

219

het zich wenschte. Een wederzijdsch opgaan in idealen, beiden strevend naar meer dan het alledaagsche van het huwlijksleven. Maar de botsing was gekomen, heel onverwacht. Door niemand zoo spoedig voorzien en voor haar man een groote ontgoocheling. Ze had zich laten overhalen aan de opera te gaan, wat beiden, haar vader en haar man hadden afgekeurd. Een dochter van hem, een moeder van twee kinderen een bohémien leven leidend, steeds reizend en trekkend, gerukt uit haar huiselijke omgeving, hij kon dat niet verdragen. Ze werd gedwarsboomd, doch zij, met haar vurige, koppige natuur wilde zegevieren, ze moest zegevieren, want er waren meer drijfveeren dan haar kunst alleen.

Ze stelde haar man echtscheiding voor, ze wilde breken met hem en de kinderen, om zich ten volle aan het nieuwe, haar lokkende leven te wijden, het schitteren op de planken. Hij weigerde, niet voor zichzelf, maar voor zijn kinderen.

Toen viel de slag! Zij verliet haar man om een operatenor te volgen. Terwille van dezen avonturier, brak zij met alles.

Terwille van een dwazen hartstocht offerde zij zelfs haar goede naam. Ze rekende met niemand dan zichzelf.

Toen stierf zijn kind voor hem.... haar dood zou hem weldadiger zijn geweest en hij had haar en haar talent gevloekt.

En dit kind vereerde haar, zag tot dit beeld op als tot dat van Maria.... Als ze wist! Moest hij het haar niet zeggen? Zijn oogen vielen op het rustig slapende kind, de onschuld zelf, omgeven als door een stralenkrans van héél blonde krullen.... en toen weer op het kopje van het meisje, bleek als albast, tot hem opgeheven met door tranen benevelde oogen.

Hij zag de liefelijkheid der jeugd zoo volkomen in deze beide kinderen. Hij zou wreed zijn als hij ook maar één woord durfde reppen. Hij beheerschte zijn stormachtige gevoelens en zeide zoo kalm mogelijk:

— Louise, ik zal niet boos zijn als je me belooft nooit meer zoo dwaas te zijn. Kijk, Harry, hij is gelukkig ingeslapen niettegenstaande de koude. Foei, 't is goed om ziek te worden.

Hij warmde de koude, teere vingers in zijn groote hand. Toen nam hij het slapende ventje van de sofa en droeg het voorzichtig naar boven in zijn bedje, zoodat hij niet wakker schrok en staarde in het gezicht waar voor hij den geheelen avond had gevreesd.

Sluiten