Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

220

ALS GESTORVEN.

Hij sliep ongestoord voort in den eersten slaap waarin zijnzuster's zang hem had gewiegd.

Toen kuste hij Louise, die hem was gevolgd. Ze sloeg beschroomd haar armen om zijn hals en fluisterde toen:

— Grootvader ik ben zoo blij, dat u niet meer boos bent want ik heb zoo'n heerlijke avond gehad.... maar ik beloof u, 't zalniet meer gebeuren.... voltooide ze moedig.

Hij knikte en ging heen, zich hier niet meer meester over zichzelf voelend.

Weer woelde verterend het leed in zijn borst.

Hij was terug in de kamer vol herinneringen, maar het heden zag hem grimmig in 't gelaat.... Een felle haat verwrong zijn gezicht, hij verachtte zijn dochter, die daar coquetteerde als een Carmen, zondigde als een Gretchen, werd aangebeden als een Tosca.... een hem zoo weerzinwekkend leven leidde, terwijl hier haar twee kinderen waren toevertrouwd aan de zorgen van hem, een levensmoeden, ouden man, oud voor zijn tijd. Hij stond voor de piano met bliksemende oogen. Dit was zijn dochter, zooals ze eens was geweest, héél jong nog en nu, wie was ze nu.... huilde zijn ziel.

Het bloed klopte in zijn aderen wild en onstuimig, een ontoombare drift greep hem aan, een blinde drift, die hij op niemand kon koelen

Toen rukte hij het bekoorlijke beeld van zijn plaats hij kon

het daar niet langer verdragen en met het gezicht naar den grond viel het stuk voor zijn voeten.

Hij kalmeerde nu, nu hij het daar zag liggen.... en hij schrok van zijn heftige daad.

En met pijnigende zekerheid wist hij, dat zoo ook ééns het beeld dat de kinderen van haar in hun harten bewaarden in scherven zou vallen....

Hij verliet haastig het vertrek en sloot de deur om er nooit weer binnen te komen....

En de maan sluierde zich met dichte wolken, zoodat het daar binnen werd als een graf, waarin het eenige dat nog herinnerde aan jeugd en schoonheid vernietigd lag, koud en somber met bloemen en palmen van ijs, haar afsluitend van alle licht.

Sluiten