Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

276

UIT DEN OORLOG.

schrikwekkend gekletter der wapenen verstomde. Het was bij Boortmeerbeek dat zij eindelijk halt hielden, velen slopen weg in de huizen waarvoor de bevolking stond.

Er was een woest geluid van vele schorre stemmen. Versmachtenden lagen bij volle emmers water geknield en zwelgden onophoudelijk. Maar nieuwe wilde schreeuwen klonken en als in een woeste en vertwijfelde vlucht, trokken zij strompelend en struikelend het dorp door, waarvan vele inwoners zich nog bij hen voegden.

En dan ging het verder den straatweg. De regen had opgehouden het was zwoel en drukkend in de lucht en heel aan houden; het was zwoel en drukkend in de lucht en heel aan den einder rees onder het wolkenzware uitspansel St. Rombouts van Mechelen.

De uitbundige vreugde om de eindelijke vrijheid werd nu helder in hunne zielen vaardig, zij schreeuwden voortdurend wild dooreen, zij wilden hunne eigen stemmen hooren. Marius had Van Damme weergevonden en hij sprak met hem. Nu eens geraakten zij midden in den troep die dreigde in vervaarlijke stuwing hen opnieuw te scheiden, dan weer werden zij dicht tegen elkander gedrongen.

Van Damme weende, hij sprak in gebroken woorden van zijne vrouw en de kleine kinderen, waar waren zij nu, waar werden zij heen gebracht, zou hij ze ooit terugzien?

Maar Marius met heesche stem, nauwelijks verstaanbaar trachtte hem te bemoedigen al voelde hij dat dit leed onstilbaar was. Hij bezag de magere, vervallen trekken, waarop de doodsangst en verwildering geteekend stonden. Het was alsof de laatste uren alles in de wereld versomberd hadden tot een eeuwige troosteloosheid en zij beiden schenen geheel veranderd of verouderd in wanhoop en vreezen en in een eindeloos leed.

Maar vrij waren zij weder, en de gruwelijke bedreiging der fioldaten was achter hen, en iedere stap bracht grooter vrijheid.

Welhaast dachten zij daaraan alleen, het was hun aller eenige brandende vreugd.

Vooruit! Sneller! Sneller! klonken de kreten, en weder stortten zij zich voorwaarts, elkander toeroepend en aanmoedigend en ondersteunend, en pratend onophoudelijk, een jachtend gonzen van stemmen....

Sluiten